Η κοινοβουλευτική αριθμητική έχει αποδειχθεί πολλές φορές ισχυρότερη από την πολιτική λογοδοσία. Υποθέσεις που συγκλόνισαν τη δημόσια ζωή, όπως οι υποκλοπές ή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μπορεί σήμερα να θεωρούνται «κλειστές» για τα πολιτικά πρόσωπα, επειδή η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία αποφάσισε ότι δεν συντρέχουν λόγοι περαιτέρω διερεύνησης.

Όμως οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες δεν είναι αιώνιες. Και η Ιστορία έχει δείξει ότι όσα μια Βουλή αρνείται να εξετάσει, μια επόμενη μπορεί να τα επαναφέρει. Η πολιτική «αθώωση» δεν ταυτίζεται πάντοτε με τη δικαστική ή την ιστορική αλήθεια. Πολύ περισσότερο όταν υπάρχουν ανοιχτά ερωτήματα, πορίσματα ευρωπαϊκών αρχών ή στοιχεία που ενδέχεται να προκύψουν στο μέλλον.

Γι' αυτό όσοι σήμερα θεωρούν ότι η δύναμη των αριθμών προσφέρει οριστική ασυλία, ίσως θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί. Διότι η πλειοψηφία μπορεί να κλείνει φακέλους, αλλά η δημοκρατία έχει συνέχεια. Και όταν αλλάζουν οι πολιτικοί συσχετισμοί, αλλάζουν συχνά και οι προτεραιότητες της διερεύνησης.

Η πραγματική θωράκιση των πολιτικών προσώπων δεν βρίσκεται στην αριθμητική υπεροχή, αλλά στη διαφάνεια και στην πλήρη διαλεύκανση κάθε υπόθεσης. Γιατί οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες είναι πρόσκαιρες. Τα ερωτήματα, όμως, πολλές φορές παραμένουν.