Τ' ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑ

Επιχειρηματική ισχύς vs. Τοπική κοινωνία: σχέση ισοτιμίας ή ιδιοκτησιακή αντίληψη;

Όταν η οικονομική ισχύς γεννά «ιδιοκτησιακές» αντιλήψεις και η κοινωνική ευθύνη μετατρέπεται σε απαίτηση για σχέσεις υποτέλειας.

Όταν η οικονομική ισχύς γεννά «ιδιοκτησιακές» αντιλήψεις και η κοινωνική ευθύνη μετατρέπεται σε απαίτηση για σχέσεις υποτέλειας.

Τα τελευταία χρόνια, η παρατεταμένη οικονομική δυσπραγία που επικρατεί στον Νομό Σερρών φαίνεται πως έχει γεννήσει μια επικίνδυνη παρενέργεια. Ορισμένοι ισχυροί επιχειρηματικοί παράγοντες δείχνουν να έχουν αναπτύξει μια ιδιότυπη, «ιδιοκτησιακή» αντίληψη όχι μόνο απέναντι στη δημόσια και δημοτική περιουσία, αλλά και απέναντι στο ίδιο το πολιτικό προσωπικό του τόπου. Δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι η τοπική εξουσία οφείλει να λειτουργεί με όρους υποτέλειας, λέγοντας ένα άκριτο και μόνιμο «ναι σε όλα».

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη σωστή τους βάση, μακριά από επικοινωνιακά προπετάσματα καπνού.

Το ισοζύγιο της κοινωνικής συνύπαρξης

Αναμφίβολα, η παρουσία μιας επιχείρησης μεγάλης δυναμικής και υπόστασης στα όρια του Δήμου είναι εξαιρετικά σημαντική. Κανείς δεν υποτιμά το γεγονός ότι δημιουργεί και συντηρεί εκατοντάδες θέσεις εργασίας, τονώνοντας την τοπική οικονομία.

Όμως, η σχέση αυτή δεν είναι μονομερής. Πρέπει να διέπεται από ένα αυστηρό πλαίσιο ισοτιμίας.

  • Η επιχείρηση στηρίζεται διαχρονικά από τους ίδιους τους Σερραίους, οι οποίοι είναι και  καταναλωτές των προϊόντων της.

  • Η κοινωνική προσφορά δεν είναι «φιλανθρωπία», είναι αμοιβαίος σεβασμός.

  • Το επιχειρηματικό κέρδος δεν μπορεί, σε καμία ευνομούμενη κοινωνία, να μπαίνει πάνω από το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Η ευθύνη της συγκεκριμένης χωροθέτησης

Όταν ένας επιχειρηματίας επιλέγει συνειδητά να λειτουργεί και να αναπτύσσει τη μονάδα του εντός μιας περιοχής όπου συνυπάρχουν σχολεία, νοσοκομείο και πυκνοκατοικημένες γειτονιές, οφείλει να γνωρίζει τις υποχρεώσεις του. Δεν κάνει χάρη στην πόλη που δεν τη ρυπαίνει· είναι νομική και ηθική του υποχρέωση να διαθέτει όλα τα σύγχρονα μέσα προστασίας (ειδικά φίλτρα, συστήματα απόσμησης και ό,τι άλλο απαιτείται) για να διασφαλίζει την ποιότητα ζωής των γύρω κατοίκων.

Η Λύση της ΒΙ.ΠΕ. αντί για τα 17 Στρέμματα Σχολικής Στέγης

Το γεγονός ότι επιλέγεται η συνεχής επέκταση μιας βιομηχανικής δραστηριότητας σε μια ζώνη που δεν είναι αμιγώς  βιομηχανική, δημιουργεί μοιραία σοβαρές δυσλειτουργίες. Αντί λοιπόν η εταιρεία να στρέφει το βλέμμα της στα 17 στρέμματα δημοτικής γης ,τα οποία έχουν θεσμοθετηθεί για τις ανάγκες των παιδιών μας, γιατί δεν εξετάζει την προφανή, ορθόδοξη λύση;

Η μεταφορά των νέων ή των υφιστάμενων υποστηρικτικών μονάδων στη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) Σερρών είναι η μόνη καθαρή επιλογή. Εκεί υπάρχουν όλα τα εχέγγυα της πολιτείας, οι υποδομές και οι νόμιμες δικλίδες ασφαλείας για τη σωστή λειτουργία μιας βιομηχανίας.

Εκεί, στην πράξη και όχι στα λόγια, θα αποδειχθεί ο πραγματικός σεβασμός στους ανθρώπους αυτής της πόλης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς επικοινωνιακά άλλοθι για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.

Γράφει ο Παρατηρητικός