Υπάρχουν στιγμές που μια πολιτική δήλωση αποκαλύπτει πολύ περισσότερα από όσα επιχειρεί να πει. Και η πρόσφατη παρέμβαση της Άννας Διαμαντοπούλου για την οικονομία ήταν μία από αυτές.

Η αναγνώριση των «καλών δημοσιονομικών» και της «θετικής εικόνας της χώρας στο εξωτερικό» συνοδεύτηκε από την παραδοχή ότι η κυβερνητική πολιτική αφορά ουσιαστικά ένα 20% της κοινωνίας. Μόνο που για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών η μετάφραση της σημερινής οικονομικής πραγματικότητας δεν είναι ποσοστά και στατιστικές. Είναι ακρίβεια, φτωχοποίηση, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, συρρίκνωση των δημόσιων υπηρεσιών, κατασχέσεις, αδυναμία επιβίωσης για εργαζόμενους και αγρότες και τεράστια συγκέντρωση πλούτου στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας και των τραπεζικών συμφερόντων.

Και εδώ αρχίζει το πολιτικό ερώτημα.

Διότι η κυρία Διαμαντοπούλου δεν εμφανίστηκε στο ΠΑΣΟΚ ως μια απλή σχολιάστρια των εξελίξεων. Επέστρεψε ως πρόσωπο με βαρύ πολιτικό συμβολισμό, σε μια περίοδο που το κόμμα αναζητεί κοινωνική διεύρυνση και σαφή προοδευτική ταυτότητα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Ωστόσο, σχεδόν κάθε δημόσια παρέμβασή της μοιάζει να υπηρετεί μια διαφορετική στρατηγική. Μια στρατηγική που αμβλύνει τις διαχωριστικές γραμμές με τη συντηρητική παράταξη, νομιμοποιεί βασικές κυβερνητικές επιλογές και αφήνει ανοικτό το παράθυρο μιας μελλοντικής κεντροδεξιάς σύμπλευσης.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Και πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία.

Για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποτελέσει αυτόνομη προοδευτική εναλλακτική πρόταση εξουσίας, οι συνεχείς παρεμβάσεις της Άννας Διαμαντοπούλου λειτουργούν περισσότερο ως ανάχωμα παρά ως γέφυρα προς την κοινωνία.

Ίσως, τελικά, η αποστολή της να μην είναι η διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ. Ίσως η πραγματική της συμβολή να βρίσκεται αλλού: στη διατήρηση των αναγκαίων γεφυρών με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, ώστε όταν οι αριθμοί δεν βγαίνουν, να υπάρχουν πάντα πρόθυμοι διαχειριστές μιας νέας κεντροδεξιάς «εθνικής συνεννόησης».

Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι αρνούνται να το δουν, αποτελεί βαθιά πολιτική επιλογή και όχι αθώα τεχνοκρατική άποψη.

Γράφει ο Παρατηρητικός