Είναι να θαυμάζει κανείς το timing και τη φωτογραφική δεινότητα των αρμοδίων. Οι προδιαγραφές για τις ηχητικές καλύψεις, τις εξέδρες και τα «καλλιτεχνικά σχήματα» των επερχόμενων εκδηλώσεων συντάσσονται με τέτοια μαθηματική λεπτομέρεια, που λες και ο ανάδοχος έχει γεννηθεί έτοιμος για τη θέση. Όταν δε οι ανάγκες «σπάνε» σε βολικά τριαντάρια  για να κουμπώσουν στις απευθείας αναθέσεις, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όλα νόμιμα, όλα σφραγισμένα.

Το πραγματικό highlight της υπόθεσης, βέβαια, κρύβεται εκεί που οι υπηρεσιακοί σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Διότι, κακά τα ψέματα, πώς να ελέγξεις αν τα ηχεία έπαιζαν με την ένταση που πληρώθηκε; Πώς να μετρήσεις τα πυροτεχνήματα στον αέρα ή να βεβαιώσεις αν τα «αναψυκτικά και οι υπηρεσίες φιλοξενίας» που τιμολογήθηκαν καταναλώθηκαν μέχρι τελευταίας σταγόνας από τους επισήμους;

Οι δρόμοι των δήμων μπορεί να θυμίζουν ανάγλυφο χάρτη της Σελήνης και οι σωλήνες του νερού να στενάζουν, αλλά το υπερθέαμα θέλει θυσίες. Και κυρίως, θέλει δαπάνες που «πετάνε» πάνω από τα αυστηρά γραφειοκρατικά κόσκινα, αφήνοντας πίσω τους μόνο καπνό από τα βεγγαλικά και... χαμόγελα σε πολύ συγκεκριμένες τσέπες.

Ο κόσμος το ’χει τούμπανο, αλλά οι Δήμαρχοι  το βιολί τους ή  μάλλον, το κλαρίνο τους.