Οι δηλώσεις του αντιδημάρχου Νίκου Κουφοτόλη για το μέλλον του κολυμβητηρίου της Κοιλάδας και η άποψη ότι οι Σέρρες δεν μπορούν να συντηρήσουν τρία κολυμβητήρια άνοιξαν μια συζήτηση που μάλλον η δημοτική αρχή δεν περίμενε ότι θα πάρει τέτοιες διαστάσεις.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για το χρώμα που θα βαφτεί ένα δημοτικό κτίριο. Μιλάμε για το μέλλον των αθλητικών υποδομών της πόλης. Μιλάμε για μια εγκατάσταση που συνδέεται με δεκαετίες αθλητικής ιστορίας. Μιλάμε για μια πόλη που εδώ και σχεδόν τρία χρόνια δεν διαθέτει ούτε ένα λειτουργικό κολυμβητήριο.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Γνωρίζει η δήμαρχος Βαρβάρα Μητλιάγκα αυτές τις τοποθετήσεις;

Συμφωνεί με αυτές;

Αποτελούν επίσημη θέση της δημοτικής αρχής;

Ή μήπως ο κ. Κουφοτόλης αποφάσισε μόνος του να ανοίξει μια συζήτηση για την κατάργηση μιας αθλητικής υποδομής χωρίς να υπάρχει καμία συλλογική απόφαση;

Γιατί και τα δύο ενδεχόμενα είναι προβληματικά.

Αν ο αντιδήμαρχος εκφράζει την επίσημη γραμμή της δημάρχου, τότε οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ότι η δημοτική αρχή εξετάζει ήδη την οριστική εγκατάλειψη του κολυμβητηρίου της Κοιλάδας. Σε αυτή την περίπτωση, ο κ. Κουφοτόλης λειτουργεί ως ο γνωστός πολιτικός «λαγός», προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για αποφάσεις που θα ανακοινωθούν αργότερα από τη δήμαρχο.

Αν όμως δεν υπάρχει τέτοια απόφαση, τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.

Διότι σημαίνει ότι σε αυτή τη δημοτική αρχή ο καθένας μπορεί να βγαίνει δημόσια, να ανοίγει ζητήματα στρατηγικής σημασίας για την πόλη και να διατυπώνει προσωπικές θεωρίες για το μέλλον των υποδομών χωρίς σχέδιο, χωρίς συντονισμό και χωρίς προηγούμενη διαβούλευση.

Και αυτό δεν είναι διοίκηση.Είναι αυτοσχεδιασμός.

Είναι η πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας».

Είναι η λογική που έχει στοιχίσει ακριβά στις Σέρρες επί δεκαετίες.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι άλλο.

Η δημοτική αρχή που σήμερα συζητά πόσα κολυμβητήρια «χρειάζεται» η πόλη, είναι η ίδια που εδώ και δυόμισι χρόνια δεν έχει καταφέρει να παραδώσει ούτε ένα.

Οι Σερραίοι περιμένουν ακόμη να δουν να λειτουργεί το προπονητήριο στην Ομόνοια.

Περιμένουν ακόμη να δουν να ολοκληρώνεται μια προκατασκευασμένη εγκατάσταση που παρουσιάστηκε ως γρήγορη και άμεση λύση.

Περιμένουν ακόμη να αποκτήσουν ξανά πρόσβαση σε μια βασική αθλητική υποδομή που στερήθηκαν επί χρόνια.

Και αντί να συζητάμε πότε θα λειτουργήσει το πρώτο κολυμβητήριο, ανοίγει συζήτηση για το αν η πόλη χρειάζεται δεύτερο ή τρίτο.

Πραγματικά αξιοθαύμαστη ιεράρχηση προτεραιοτήτων.

Σε κάθε σοβαρή διοίκηση, μια τέτοια συζήτηση θα μπορούσε να ανοίξει μόνο όταν είχαν λυθεί τα βασικά προβλήματα. Όταν η πόλη θα διέθετε ήδη σύγχρονες και λειτουργικές εγκαταστάσεις. Όταν θα υπήρχαν ολοκληρωμένες μελέτες βιωσιμότητας. Όταν θα είχε προηγηθεί δημόσια διαβούλευση με αθλητικούς συλλόγους, προπονητές, γονείς και πολίτες.

Όχι σήμερα.

Όχι σε μια περίοδο που η πόλη εξακολουθεί να περιμένει να αποκτήσει ξανά αυτό που έχασε.

Και γι' αυτό το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:

Ο κ. Κουφοτόλης μίλησε ως αντιδήμαρχος που μεταφέρει σχεδιασμό της δημάρχου ή ως ένας ακόμη αυτοσχεδιαστής μιας διοίκησης που συχνά μοιάζει να ανακαλύπτει την πολιτική της μέσα από δημόσιες δηλώσεις;

Η απάντηση αφορά πρωτίστως τη δήμαρχο.

Γιατί η σιωπή της, σε αυτή την περίπτωση, ίσως αποδειχθεί πιο ηχηρή από τις δηλώσεις του αντιδημάρχου της.

Παρατηρητικός