Η δημόσια συγγνώμη που ζήτησε ο Αντιδήμαρχος Έργων του Δήμου Σερρών, Παύλος Πουλιάκας, για την ατυχή διατύπωση που χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου σχετικά με τα προβλήματα προσβασιμότητας, ήταν η αυτονόητη και θεσμικά επιβεβλημένη στάση. Η χρήση του όρου «κανονικοί άνθρωποι» σε αντιδιαστολή με τα άτομα με κινητική αναπηρία αποτέλεσε ένα λεκτικό ατόπημα, το οποίο ο ίδιος αναγνώρισε και για το οποίο ζήτησε άμεσα συγγνώμη.

Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο οφείλει να σταματά η συζήτηση γύρω από τις λέξεις και να αρχίζει η συζήτηση για την πραγματικότητα.

Διότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι μια ατυχής φράση που ειπώθηκε μέσα στη ροή του λόγου και ανακλήθηκε. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται έξω από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Βρίσκεται στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αναπηρία, οι ηλικιωμένοι, οι γονείς με παιδικά καροτσάκια, αλλά και κάθε πολίτης που προσπαθεί να κινηθεί με ασφάλεια μέσα στην πόλη.

Οι κατεστραμμένες διαβάσεις, οι ανύπαρκτες ή κατειλημμένες ράμπες, τα πεζοδρόμια που έχουν μετατραπεί σε παγίδες, οι ρίζες των δέντρων που έχουν ανασηκώσει το οδόστρωμα και δημιουργούν συνθήκες αποκλεισμού, συνθέτουν μια εικόνα που απέχει πολύ από μια πόλη πραγματικά προσβάσιμη και φιλική προς όλους.

Η προσβασιμότητα δεν είναι θέμα επικοινωνιακής διαχείρισης ούτε ζήτημα λεξιλογίου. Είναι θέμα πολιτισμού, σεβασμού και ουσιαστικών παρεμβάσεων. Και κυρίως είναι ζήτημα δικαιωμάτων.

Γι' αυτό και η ουσία δεν βρίσκεται σε ένα λεκτικό λάθος, όσο ατυχές κι αν ήταν. Η ουσία βρίσκεται στην ανάγκη να επιταχυνθούν οι παρεμβάσεις που θα επιτρέψουν στους συμπολίτες μας με αναπηρία να ζουν, να μετακινούνται και να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνική ζωή της πόλης.

Γιατί οι λέξεις διορθώνονται με μια συγγνώμη. Οι αποκλεισμοί, όμως, διορθώνονται μόνο με έργα. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη της δημοτικής αρχής.