Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τελευταία στον Δήμο Σερρών. Η επικαιρότητα παράγει ειδήσεις με ρυθμούς πολυβόλου, τα ερωτήματα πληθαίνουν, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις φουντώνουν, αλλά από το γραφείο της δημάρχου επικρατεί μια σχεδόν... βουδιστική γαλήνη.

Ο Νίκος Κουφοτόλης, πρόεδρος της δημοτικής επιτροπής , ανοίγει δημόσια θέμα για το κολυμβητήριο της κοιλάδας.

Η αντιπολίτευση μιλά για απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων ευρώ και ζητά στοιχεία.

Το ζήτημα της ΚΡΙ ΚΡΙ και της απαίτησης για παραχώρηση  17 στρεμμάτων επιστρέφει στο προσκήνιο, μαζί με τις ανησυχίες των κατοίκων για την όχληση και την ποιότητα ζωής.

Και όμως, η δήμαρχος Βαρβάρα Μητλιάγκα επιλέγει τη σιωπή.Όχι μία φορά. Συστηματικά.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

Δεν θεωρεί ότι αυτά είναι σοβαρά πολιτικά ζητήματα;

Θεωρεί ότι οι απαντήσεις μπορούν να δίνονται με ανακοινώσεις τρίτων, διαρροές και συνεργάτες;

Πιστεύει ότι ο χρόνος θα λειτουργήσει σαν σφουγγάρι και θα σβήσει τα πάντα;

ή μήπως η Αθήνα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις Σέρρες;

Γιατί, μεταξύ υπουργικών γραφείων, φωτογραφιών και συναντήσεων, οι Σερραίοι έχουν την αίσθηση ότι ενημερώνονται περισσότερο για το ποιον συνάντησε η δήμαρχος παρά για το τι συμβαίνει στον Δήμο τους.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή, που κυκλοφορεί ολοένα και πιο έντονα στους διαδρόμους και στα πολιτικά πηγαδάκια.

Μήπως η προσοχή της δημοτικής αρχής βρίσκεται αλλού;

Μήπως οι πραγματικές συζητήσεις αφορούν τη νέα σύνθεση της Δημοτικής Επιτροπής;

Μήπως οι διαβουλεύσεις, οι ισορροπίες και η αναζήτηση του τελικού «πατρόν» που θα ταιριάζει απολύτως στις ανάγκες της δημοτικής αρχής έχουν μεγαλύτερη προτεραιότητα από τις δημόσιες απαντήσεις;

Γιατί, κακά τα ψέματα, οι καρέκλες και οι συσχετισμοί εξουσίας ήταν ανέκαθεν πιο συναρπαστικοί από τις εξηγήσεις προς τους πολίτες.

Μόνο που η πολιτική έχει μια άβολη συνήθεια.Απεχθάνεται τα κενά.

Και όταν η εξουσία σωπαίνει, μιλούν οι άλλοι.Μιλούν οι αντίπαλοι.Μιλούν οι φήμες.Μιλούν τα σενάρια.

Και συνήθως, όταν η εξουσία αποφασίζει τελικά να μιλήσει, ανακαλύπτει ότι το έργο έχει ήδη παιχτεί χωρίς αυτήν.

Βέβαια, μπορεί όλα αυτά να είναι άδικες σκέψεις.Μπορεί πράγματι να μην υπάρχει χρόνος.

Μπορεί οι υπουργοί να έχουν προτεραιότητα.Μπορεί οι υπηρεσίες να έχουν πολλή δουλειά.

Μπορεί να φταίει η επικαιρότητα.Μπορεί.

Μόνο που οι πολίτες δεν εξέλεξαν δημοτική αρχή για να αναζητούν τις θέσεις της ανάμεσα σε φωτογραφίες από την Αθήνα και σε ανακοινώσεις συνεργατών.Την εξέλεξαν για να απαντά.

Και η σιωπή, όσο βολική κι αν είναι, δεν αποτελεί πολιτική θέση.

Είναι απλώς μια επιλογή.Και κάθε επιλογή, αργά ή γρήγορα, κρίνεται.

Ιδιαίτερα όταν τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά και οι απαντήσεις βρίσκονται μονίμως… καθ’ οδόν.

Γράφει ο Παρατηρητικός