Υπάρχει μια παλιά πολιτική συνήθεια στη Νέα Δημοκρατία. Η Ευρώπη είναι υπέροχη, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι ιεροί, το κράτος δικαίου είναι αδιαπραγμάτευτο, οι ανεξάρτητες αρχές είναι το ευαγγέλιο της σύγχρονης δημοκρατίας...

Μέχρι να αρχίσουν να ερευνούν τη δική της κυβέρνηση.

Τότε η Ευρώπη μετατρέπεται ξαφνικά σε μια ενοχλητική γραφειοκρατία, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία γίνεται περίπου... πολιτικός αντίπαλος, η Λάουρα Κοβέσι παρουσιάζεται περίπου ως επικεφαλής αντιπολιτευόμενου κόμματος και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί παύουν να είναι τόσο... ευρωπαϊκοί.

Τελικά, ποιο είναι το αφήγημα;

Ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αξιόπιστη όταν στέλνει δισεκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά χάνει την αξιοπιστία της όταν ψάχνει πού κατέληξαν τα ευρωπαϊκά χρήματα;

Πρόκειται πραγματικά για ένα πολιτικό επίτευγμα μοναδικό.

Η κυβέρνηση που δεν έχανε ευκαιρία να κουνά το δάχτυλο σε όσους κατηγορούσε ότι «δεν πιστεύουν στην Ευρώπη», σήμερα μοιάζει να δυσφορεί απέναντι σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς θεσμούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Τελικά, η πίστη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς αποδεικνύεται ότι έχει... υποσημειώσεις.

"Στηρίζουμε πλήρως την ανεξαρτησία τους, εκτός αν οι έρευνές τους αφορούν εμάς."

Και κάπου εκεί η πολιτική υποκρισία αποκτά σχεδόν καλλιτεχνικές διαστάσεις.

Οι ίδιοι υπουργοί που επί χρόνια παρέδιδαν μαθήματα περί θεσμικότητας και κράτους δικαίου, σήμερα ανακαλύπτουν ότι μια ανεξάρτητη ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή είναι... υπερβολικά ανεξάρτητη.

Ποιος θα το περίμενε;

Η ειρωνεία είναι σχεδόν απολαυστική.

Η κυβέρνηση που αυτοπαρουσιάζεται ως ο πιο φιλοευρωπαϊκός πολιτικός σχηματισμός της χώρας βρίσκεται σήμερα σε ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση με έναν θεσμό που δημιούργησε η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση για να προστατεύει τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Όχι επειδή άλλαξε η Ευρώπη.

Αλλά επειδή άλλαξε... ο φάκελος της δικογραφίας.

Τελικά, ίσως πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για ευρωπαϊκές αξίες και να μιλήσουμε για ευρωπαϊκές ευκολίες.

Γιατί, όπως φαίνεται, στις Βρυξέλλες πηγαίνουμε με χαμόγελα όταν πρόκειται για επιδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις και φωτογραφίες.

Όταν όμως από τις Βρυξέλλες έρχονται ερωτήματα, δικογραφίες και εισαγγελείς, τότε αρχίζουν οι θεωρίες περί υπέρβασης αρμοδιοτήτων, σκοτεινών κινήτρων και θεσμικών... παρεξηγήσεων.

Τελικά, δεν είναι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που δοκιμάζεται.

Δοκιμάζεται η αξιοπιστία όσων διακήρυτταν ότι η Ελλάδα ανήκει στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, αρκεί ο πυρήνας αυτός να μην κάνει ελέγχους στη δική τους αυλή.

Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ευρωπαϊκό ιδεώδες να μην είναι οι σημαίες με τα δώδεκα αστέρια ούτε οι μεγαλόστομες δηλώσεις περί κράτους δικαίου.

Ίσως να είναι κάτι πολύ πιο απλό:Να αποδέχεσαι την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη ακόμη και όταν η έρευνα δεν βολεύει την κυβέρνησή σου.

Εκεί είναι που τελειώνουν τα συνθήματα και αρχίζουν οι πραγματικές αξίες. Και εκεί, δυστυχώς για το Μέγαρο Μαξίμου, η απόσταση ανάμεσα στη ρητορική και την πράξη μοιάζει σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ.

Γράφει ο Παρατηρητικός