Αν κάτι περισσεύει το τελευταίο διάστημα, είναι οι εκκλήσεις της κυβέρνησης για συναινέσεις στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Σχεδόν συγκινητική η αγωνία της να βρεθούν πολιτικοί συνοδοιπόροι για μια κορυφαία θεσμική διαδικασία.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Οι θεσμοί δεν κρίνονται όταν αναθεωρούνται. Κρίνονται, κυρίως, όταν εφαρμόζονται.

Και είναι δύσκολο να πείσεις ότι σήμερα αγωνιάς για την ενίσχυση του Συντάγματος, όταν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής σου βρέθηκες αντιμέτωπος με σοβαρές καταγγελίες και πολιτικές αντιπαραθέσεις που αφορούσαν τον σεβασμό της δημοκρατικής λειτουργίας, του κοινοβουλευτικού ελέγχου, της διάκρισης των εξουσιών και συνολικά του θεσμικού και αξιακού πλαισίου της χώρας.

Οι συναινέσεις δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο. Είναι αποτέλεσμα πολιτικής αξιοπιστίας. Και η αξιοπιστία δεν χτίζεται με μεγαλόστομες εκκλήσεις, αλλά με συνεπή στάση απέναντι στους θεσμούς, ακόμη και όταν αυτοί δυσκολεύουν την άσκηση της εξουσίας.

Γι' αυτό και η εικόνα της κυβέρνησης να αναζητά σήμερα συμμάχους για την αναθεώρηση του Συντάγματος μοιάζει να κρύβει μια εμφανή αντίφαση. Πριν ζητήσεις να αλλάξεις τους κανόνες του παιχνιδιού, οφείλεις να έχεις αποδείξει ότι τους σεβάστηκες όταν ίσχυαν.

Ίσως τελικά το σκίτσο να είναι πιο εύστοχο από πολλές πολιτικές αναλύσεις. Γιατί η πραγματική δοκιμασία μιας κυβέρνησης δεν είναι αν θέλει να αναθεωρήσει το Σύνταγμα, αλλά αν σεβάστηκε το πνεύμα και το γράμμα του όταν είχε την ευθύνη της διακυβέρνησης.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος