Υπάρχουν πολιτικές ήττες που έρχονται από τον αντίπαλο. Και υπάρχουν εκείνες που φροντίζουν να σου τις προσφέρουν οι... δικοί σου.

Η συνεδρίαση για την εκλογή του νέου Προεδρείου του Δημοτικού Συμβουλίου Σερρών ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Ο Αλέκος Χρυσάφης αποφάσισε να σηκώσει τους πολιτικούς τόνους. Επέλεξε την καταψήφιση, θέλοντας να εκπέμψει ένα μήνυμα απέναντι στη δημοτική αρχή της Βαρβάρας Μητλιάγκα.Μόνο που τα μηνύματα έχουν μια ιδιαιτερότητα. Δεν φτάνουν πάντα στον παραλήπτη που επιλέγεις.

Γιατί πριν προλάβει να ασχοληθεί η Δήμαρχος με το μήνυμα του κ. Χρυσάφη, είχαν ήδη απαντήσει οι... δημοτικοί του σύμβουλοι.

Πέντε στελέχη της παράταξής του αποφάσισαν ότι δεν συμμερίζονται την πολιτική του επιλογή και ψήφισαν διαφορετικά.

Κάπως έτσι, η προσπάθεια επίδειξης πολιτικής ισχύος μετατράπηκε σε δημόσια επίδειξη εσωτερικής αδυναμίας.

Και φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα στην ελληνική πολιτική όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως είχαν σχεδιαστεί, εμφανίστηκε η αγαπημένη φράση όλων των ηττημένων:

«Ψήφος κατά συνείδηση».

Μια φράση τόσο χρήσιμη, που θα έπρεπε να κατοχυρωθεί ως πολιτικό εμπορικό σήμα.Διότι όταν η παράταξή σου ακολουθεί διαφορετικό δρόμο από αυτόν που χαράζει ο επικεφαλής της, δεν πρόκειται για θρίαμβο της δημοκρατίας.Πρόκειται για την πιο ευγενική μορφή πολιτικής αποστασιοποίησης.Και η συνέχεια ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Η εκλογή της Δημοτικής Επιτροπής λειτούργησε σαν δεύτερη πράξη του ίδιου έργου.

Εκεί όπου δεν υπάρχουν χειροκροτήματα, δηλώσεις και φωτογραφίες.Υπάρχει μόνο η κάλπη.

Και η κάλπη έχει ένα κακό συνήθειο.Δεν εντυπωσιάζεται από πρώην αξιώματα.

Δεν συγκινείται από παλιές νίκες.Δεν θυμάται ποιος ήταν δήμαρχος.

Μετρά μόνο ποιοι εξακολουθούν να σε ακολουθούν σήμερα.

Και αυτό ήταν ίσως το πιο δυσάρεστο συμπέρασμα της ημέρας για τον πρώην δήμαρχο.

Γιατί το πολιτικό ζήτημα δεν ήταν η στάση της Βαρβάρας Μητλιάγκα.

Το πραγματικό ζήτημα ήταν ότι η πιο ισχυρή πολιτική αμφισβήτηση δεν ήρθε από τα απέναντι έδρανα.

Ήρθε από τα διπλανά.Από ανθρώπους που μέχρι χθες αποτελούσαν τη δημοτική του ομάδα.

Στην πολιτική υπάρχει ένας άγραφος κανόνας.

Όταν χρειάζεται να εξηγείς γιατί οι δικοί σου δεν σε ακολούθησαν, σημαίνει ότι έχει ήδη ξεκινήσει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα.

Και όταν αυτή η συζήτηση ξεκινά μέσα στην ίδια σου την παράταξη, τότε δεν υπάρχει επικοινωνιακή διαχείριση που να μπορεί να την κρύψει.

Γιατί οι ανακοινώσεις γράφονται στα γραφεία.Οι διαρροές δίνονται στα δημοσιογραφικά τηλέφωνα.Οι δικαιολογίες διακινούνται στα πηγαδάκια.

Οι κάλπες, όμως, έχουν την κακή συνήθεια να μην κάνουν δημόσιες σχέσεις.

Απλώς καταγράφουν την πραγματικότητα.

Και αυτή τη φορά, η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο ηχηρή από οποιοδήποτε πολιτικό μήνυμα επιχείρησε να στείλει ο Αλέκος Χρυσάφης.

Τελικά, το μόνο μήνυμα που έφτασε με βεβαιότητα στον προορισμό του ήταν εκείνο που του έστειλε η ίδια του η παράταξη.