Στη θάλασσα εμφανίζονται ολοένα συχνότερα οι λαγοκέφαλοι, οι ανεπιθύμητοι επισκέπτες της Μεσογείου, που αναστατώνουν ψαράδες και λουόμενους. Στην ακτή, όμως, παραμονεύει ένας άλλος... θηρευτής. Οι ξαπλώστρες. Όχι αυτές καθαυτές, αλλά η αίσθηση ότι σε ορισμένες παραλίες εξαπλώνονται με τέτοια ταχύτητα, ώστε ο ελεύθερος χώρος μοιάζει να αποτελεί πλέον είδος προς εξαφάνιση.

Το σκίτσο αποτυπώνει με χιούμορ αυτό ακριβώς το παράδοξο της εποχής. Ένας τρομοκρατημένος λουόμενος τρέχει να σωθεί, ενώ πίσω του τον κυνηγά μια... μυώδης ξαπλώστρα των 50 ευρώ. Και η ατάκα της είναι απολαυστική: «Μέσα λαγοκέφαλοι, έξω ξαπλώστρες...».

Σαν να λέει πως, όπου κι αν στραφεί ο δύσμοιρος παραθεριστής, κάποιος τον περιμένει. Αν δεν τον δαγκώσει ο λαγοκέφαλος, θα τον... δαγκώσει ο λογαριασμός.

Βέβαια, η σάτιρα δεν στρέφεται απέναντι στις οργανωμένες παραλίες ούτε στους επαγγελματίες που επενδύουν στον τουρισμό. Στρέφεται στην υπερβολή. Γιατί όταν η αναζήτηση μιας γωνιάς για μια απλή πετσέτα αρχίζει να θυμίζει παιχνίδι επιβίωσης και όταν το κόστος μιας ημέρας στη θάλασσα προκαλεί μεγαλύτερο άγχος από τα κύματα, τότε το χιούμορ γίνεται ίσως ο πιο εύστοχος τρόπος να σχολιάσεις την πραγματικότητα.

Το καλοκαίρι είναι ελευθερία. Είναι αλμύρα, γέλια, παιδιά που χτίζουν κάστρα στην άμμο και παρέες που μετρούν τα ηλιοβασιλέματα, όχι τις χρεώσεις. Κι αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος ίσως χρειαστεί να δημιουργηθεί ένας νέος θαλάσσιος οδηγός επιβίωσης:

«Προσοχή στους λαγοκέφαλους όταν κολυμπάτε και... στις ξαπλώστρες όταν βγαίνετε στη στεριά.»

Γιατί, όπως αποδεικνύει το σημερινό σκίτσο, το ελληνικό καλοκαίρι εξακολουθεί να έχει χιούμορ. Αρκεί να μη χρειαστεί να το... πληρώσουμε ακριβά.