Η νέα επίθεση κατά του Νίκου Ανδρουλάκη μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Τη στιγμή που η δημόσια συζήτηση βαραίνει επικίνδυνα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη ,με σκιές γύρω από έργα, αναθέσεις, επιχειρηματικές σχέσεις και ευρωπαϊκούς ελέγχους, η επικοινωνιακή μηχανή της Νέας Δημοκρατίας επιστρέφει στη γνωστή συνταγή: προσωπικές επιθέσεις, θόρυβος και τεχνητή πόλωση.

Ο υπουργός Υγείας επιχείρησε να δημιουργήσει εντυπώσεις γύρω από ακίνητο της οικογένειας Ανδρουλάκη που μισθώθηκε στο Δημόσιο μέσω διαγωνιστικών διαδικασιών εδώ και δύο δεκαετίες. Μια υπόθεση απολύτως γνωστή, με συμβάσεις που ανανεώθηκαν ακόμη και επί διακυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, παρουσιάστηκε περίπου ως «σκοτεινή αποκάλυψη», σε μια εμφανή προσπάθεια συμψηφισμού και ηθικής εξίσωσης.

Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ υπήρξε εκρηκτική. Η Χαριλάου Τρικούπη μίλησε ανοιχτά για «επαγγελματία λασπολόγο σε εντεταλμένη υπηρεσία» και ανακοίνωσε προσφυγή στη Δικαιοσύνη, κατηγορώντας τον Άδωνι Γεωργιάδη ότι επιχειρεί να «βουτήξει στον βούρκο την πολιτική ζωή για να διασώσει μια κυβέρνηση βυθισμένη στη διαφθορά».

Και πράγματι, η χρονική συγκυρία μόνο απαρατήρητη δεν περνά. Το κυβερνητικό στρατόπεδο βρίσκεται αντιμέτωπο με αλλεπάλληλα πλήγματα:

• τις καταγγελίες για τον τρόπο κατανομής πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης,
• τις συνεχείς αποκαλύψεις για απευθείας αναθέσεις,
• τις υποθέσεις που ελέγχονται από ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές,
• αλλά και τη γενικευμένη κοινωνική αίσθηση ότι ένα στενό σύστημα εξουσίας διαχειρίζεται το κράτος ως κομματικό λάφυρο.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίζεται ξανά ως ο πολιτικός «πυροσβέστης» της κυβέρνησης. Όχι για να σβήσει τη φωτιά, αλλά για να θολώσει την εικόνα. Με επιθετική ρητορική, τηλεοπτικές κραυγές και στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων, επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας σε έναν ατέρμονο βούρκο καταγγελιών και εντυπώσεων.

Το πρόβλημα όμως για την κυβέρνηση είναι πως η κοινωνία πλέον δυσκολεύεται να παρακολουθήσει αυτό το έργο χωρίς να αναγνωρίζει το μοτίβο. Κάθε φορά που τα πολιτικά αδιέξοδα στενεύουν, κάθε φορά που οι σκιές μεγαλώνουν, εμφανίζεται ο γνωστός μηχανισμός λάσπης, θορύβου και αποπροσανατολισμού.

Μόνο που αυτή τη φορά, η πίεση μοιάζει πολύ μεγαλύτερη. Και η φθορά πολύ βαθύτερη.