O Ανδρουλάκης και η Άννα  φαίνεται πως βρήκαν επιτέλους τον μεγάλο εχθρό. Δεν είναι η ακρίβεια, δεν είναι η στεγαστική κρίση, δεν είναι η κατάσταση στο ΕΣΥ, δεν είναι τα σκάνδαλα, ούτε φυσικά η εξαετής διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Είναι ο… Αλέξης Τσίπρας!

Και από την άλλη πλευρά, ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει αποφασισμένος να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή, ανοίγοντας μέτωπα με όλους όσοι βρίσκονται ανάμεσα στον ίδιο και στην κορυφή της αντιπολίτευσης. Μόνο που, όταν βάζεις στο ίδιο στόχαστρο τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, το πιθανότερο είναι να μη γονατίσεις την κυβέρνηση, αλλά να διευκολύνεις εκείνον που ήδη κυβερνά.

Κάπως έτσι, στη Χαριλάου Τρικούπη και στο υπό διαμόρφωση εγχείρημα Τσίπρα παίζουν ένα παράξενο πολιτικό πινγκ πονγκ. Χτυπάει ο ένας, απαντά ο άλλος και τους πόντους τούς μαζεύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο οποίος δεν χρειάζεται καν να ιδρώσει. Κάθεται αναπαυτικά, παρακολουθεί την κεντροαριστερά να τσακώνεται για το ποιος δικαιούται να χάσει από τη Νέα Δημοκρατία και περιμένει να ολοκληρωθεί το σερβίρισμα.

Το λάθος του ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε δικαίωμα να αντιμετωπίζει τον Αλέξη Τσίπρα ως πολιτικό και εκλογικό ανταγωνιστή. Άλλωστε, απευθύνονται σε μεγάλο βαθμό σε συγγενικά ακροατήρια. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο ανταγωνιστής μετατρέπεται στον βασικό αντίπαλο και ο πραγματικός κυβερνητικός αντίπαλος περνά στο φόντο.

Όταν οι δημοσκοπήσεις σε πιέζουν και ένα νέο πολιτικό εγχείρημα απειλεί να σου αφαιρέσει τη δεύτερη θέση, είναι ανθρώπινο να σε πιάνουν τα νεύρα σου. Η πολιτική, όμως, δεν είναι οικογενειακό τραπέζι για να πετάξεις το πιρούνι επειδή ο ξάδελφος πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι πίτα.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαντήσει με πολιτική, πρόγραμμα και καθαρή αντιπολιτευτική γραμμή. Όχι με μια στρατηγική που δίνει την εντύπωση ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι η πιθανή επιστροφή του Τσίπρα.

Διότι, αν η Χαριλάου Τρικούπη στρέψει όλα τα πυρά της προς τα αριστερά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορεί να περνά ανάμεσα από τις οβίδες χωρίς καν να σκύβει. Στο τέλος μπορεί να τους στείλει και ευχαριστήρια επιστολή: «Αγαπητοί σύντροφοι, σας ευχαριστώ θερμά για την πολύτιμη αντιπολιτευτική σας απουσία».

Το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να επαναλάβει το παλιό λάθος: να προσπαθεί τόσο πολύ να αποδείξει ότι δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, ώστε τελικά να ξεχνά να αποδείξει ότι αποτελεί πραγματική εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Το λάθος του Τσίπρα

Αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι αθώος του πολιτικού αίματος. Αν πραγματικά επιδιώκει να οικοδομήσει μια νέα προοδευτική πρόταση εξουσίας, δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν να ξεκινά η Ιστορία από την ημέρα της προσωπικής του επιστροφής.

Η κριτική στα οικονομικά και στα τραπεζικά χρέη των κομμάτων είναι απολύτως θεμιτή. Όταν, όμως, η επίθεση εκτοξεύεται με τρόπο που βάζει στην ίδια γραμμή πυρός τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τότε το μήνυμα θολώνει. Και όταν θολώνει το μήνυμα, χαμογελά εκείνος που κρατά ήδη το τιμόνι.

Ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να κοντύνει τον Ανδρουλάκη. Χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να μεγαλώσει μια κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Διαφορετικά, θα κερδίζει μονάδες από το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ θα του απαντά με ακόμη μεγαλύτερη ένταση και η κυβέρνηση θα διατηρεί την πρωτιά της, παρακολουθώντας τους άλλους να ανταλλάσσουν καρέκλες στη δεύτερη θέση.

Είναι σαν να μαλώνουν δύο επιβάτες για το ποιος θα καθίσει μπροστά, ενώ το λεωφορείο το οδηγεί άλλος και πηγαίνει όπου θέλει.

Το Μαξίμου παρακολουθεί και χαμογελά

Η Νέα Δημοκρατία γνωρίζει ότι η πολιτική της κυριαρχία δεν στηρίζεται αποκλειστικά στη δική της δύναμη. Στηρίζεται και στην αδυναμία των αντιπάλων της να συνεννοηθούν, να ιεραρχήσουν τον βασικό στόχο και να προτείνουν μια πειστική εναλλακτική διακυβέρνηση.

Γι’ αυτό και κάθε σύγκρουση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στον Τσίπρα είναι βούτυρο στο ψωμί του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και όχι απλώς βούτυρο. Βούτυρο Κερκύρας, χειροποίητο, με φρυγανισμένο ψωμάκι και πρωινό σερβιρισμένο στο Μαξίμου.

Όσο ο Ανδρουλάκης αγωνιά μήπως του πάρει ο Τσίπρας τη δεύτερη θέση και όσο ο Τσίπρας σχεδιάζει πώς θα προσπεράσει το ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν εξηγεί με πειστικό τρόπο πώς θα χάσει η Νέα Δημοκρατία την πρώτη.

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό αδιέξοδο: δύο δυνάμεις που δηλώνουν προοδευτικές ανταγωνίζονται για το ποια θα γίνει ισχυρότερη αντιπολίτευση, αντί να αναμετρηθούν με το ερώτημα ποια μπορεί να γίνει κυβέρνηση.

Και ο Μητσοτάκης; Σφυρίζει αδιάφορα, κάνει τον διαιτητή σε αγώνα που δεν χρειάζεται καν να παίξει και, όταν βρίσκει χρόνο, μαζεύει τα αυτογκόλ.

Ο λάθος πόλεμος, τη λάθος στιγμή

Το ΠΑΣΟΚ κάνει λάθος αν πιστεύει ότι θα ανακάμψει εμφανίζοντας τον Τσίπρα ως τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό του. Και ο Τσίπρας κάνει εξίσου σοβαρό λάθος αν πιστεύει ότι ο δρόμος για την πολιτική επιστροφή περνά μέσα από την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και μόνο.

Αν συνεχίσουν έτσι, μπορεί να αλλάξουν μεταξύ τους θέσεις, ποσοστά και εντυπώσεις, αλλά η κυβέρνηση θα παραμένει στη θέση της. Θα κερδίζει όχι επειδή πείθει περισσότερο, αλλά επειδή οι αντίπαλοί της θα είναι απασχολημένοι να αποδείξουν ποιος είναι ο αυθεντικότερος ιδιοκτήτης της ίδιας πολυκατοικίας.

Μόνο που, όσο εκείνοι μαλώνουν για τα διαμερίσματα, τα κλειδιά της πολυκατοικίας θα εξακολουθεί να τα κρατά ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Και θα τους κοιτάζει χαμογελαστός, λέγοντας από μέσα του:

«Μη σταματάτε τώρα. Μια χαρά τα πηγαίνετε…»

Γράφει ο Παρατηρητικός