Όποιος παρακολουθεί τα τελευταία Δημοτικά Συμβούλια Σερρών διαπιστώνει ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο. Οι υψηλοί τόνοι δεν λείπουν όταν πρόκειται για ζητήματα της καθημερινής πολιτικής αντιπαράθεσης. Υπάρχουν όμως και υποθέσεις που, ενώ ξεκίνησαν με έντονο ενδιαφέρον, ξαφνικά εξαφανίστηκαν από την ατζέντα όλων.

Πρώτο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόταση που κατέθεσε προς τον Δήμο Σερρών η γαλακτοβιομηχανία ΚΡΙ ΚΡΙ, δια του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της, Παναγιώτη Τσινάβου. Μια πρόταση που περιλαμβάνει τόσο τη δωρεά για τη δημιουργία παιδικής χαράς και γηπέδου μπάσκετ όσο και αίτημα παραχώρησης δημοτικής έκτασης 17 στρεμμάτων.

Στα πρώτα Δημοτικά Συμβούλια, ο δημοτικός σύμβουλος της μείζονος αντιπολίτευσης Βασίλης Χρυσανθίδης ζητούσε με επιμονή ενημέρωση για την πορεία της δωρεάς,χωρίς φυσικά να αναφέρει το αίτημα για παραχώρηση 17 στρεμμάτων . Η υπόθεση απασχολούσε έντονα το σώμα.

Μέχρι που ο Καθημερινός Παρατηρητής αποκάλυψε ότι πίσω από τη δωρεά υπήρχε και αίτημα παραχώρησης δημοτικής γης.

Και τότε...

Σαν κάποιος να πάτησε το κουμπί της σίγασης.

Στα επόμενα Δημοτικά Συμβούλια δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αναφορά. Δεν επανήλθε ο κ. Χρυσανθίδης. Δεν ενημέρωσε η δήμαρχος Βαρβάρα Μητλιάγκα. Δεν τοποθετήθηκε ο πρώην δήμαρχος Αλέξανδρος Χρυσάφης. Ούτε κάποιος άλλος δημοτικός σύμβουλος ζήτησε να πληροφορηθεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η συγκεκριμένη πρόταση.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά τις καταγγελίες για τη λειτουργία της ΔΕΥΑ Σερρών. Μια υπόθεση με ιδιαίτερη βαρύτητα, η οποία αφορά διαχρονικά τη λειτουργία της επιχείρησης και αγγίζει τόσο την προηγούμενη όσο και τη σημερινή δημοτική διοίκηση.

Θα περίμενε κανείς να αποτελέσει αντικείμενο σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Αντί αυτού, επικράτησε και πάλι μια αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση. Ελάχιστες ερωτήσεις, καμία ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση, καμία προσπάθεια να αποδοθούν πολιτικές ευθύνες ή να δοθούν σαφείς απαντήσεις προς τους δημότες.

Πρόκειται άραγε για απλές συμπτώσεις ή  μήπως υπάρχουν ζητήματα στα οποία όλες οι πλευρές επιλέγουν να χαμηλώνουν τους τόνους, ανεξάρτητα από την ένταση που επιδεικνύουν σε άλλα θέματα;

Δεν υπάρχουν στοιχεία που να τεκμηριώνουν οποιαδήποτε άτυπη συμφωνία ή συνεννόηση. Υπάρχει όμως μια πραγματικότητα που καταγράφεται δημόσια: δύο υποθέσεις με σοβαρό πολιτικό ενδιαφέρον βγήκαν σχεδόν ταυτόχρονα από το κάδρο της δημόσιας συζήτησης.

Και αυτή η πραγματικότητα γεννά εύλογα ερωτήματα.

Η αντιπολίτευση οφείλει να ελέγχει. Η δημοτική αρχή οφείλει να απαντά. Όταν και οι δύο πλευρές επιλέγουν τη σιωπή σε κρίσιμα ζητήματα, οι πολίτες δικαιούνται να αναρωτιούνται αν πρόκειται για πολιτική επιλογή ή για απλή σύμπτωση.

Άλλωστε, στην αυτοδιοίκηση δεν αξιολογούνται μόνο οι αντιπαραθέσεις. Αξιολογούνται και οι σιωπές.

Και καμιά φορά, οι δεύτερες λένε πολύ περισσότερα από τις πρώτες.