Δεν πρόκειται για διπλωματία. Πρόκειται για βεντέτα με γεωπολιτική ισχύ. Και στο κέντρο της, ένας Τραμπ που μοιάζει αποφασισμένος να μετατρέψει τη Δύση σε πεδίο τιμωρητικών επιχειρήσεων απέναντι σε όσους δεν «συντάσσονται».

Στα παραπολιτικά πηγαδάκια της Ουάσιγκτον, το κλίμα περιγράφεται ως ηλεκτρισμένο. Όχι λόγω κάποιας εξωτερικής απειλής, αλλά εξαιτίας του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ. Η «γραμμή» είναι πλέον σαφής: όποιος δεν ακολουθεί την αμερικανική στρατηγική έναντι του Ιράν, μπαίνει στο στόχαστρο.

Η περίπτωση της Ισπανίας είναι ενδεικτική  και ταυτόχρονα αποκαλυπτική. Εσωτερικές συζητήσεις σε αμερικανικούς κύκλους έφτασαν στο σημείο να «ζυγίζουν» ακόμη και την ιδέα αποβολής ή αναστολής συμμετοχής της Μαδρίτης από το ΝΑΤΟ. Όχι για στρατιωτικούς λόγους. Όχι για παραβίαση υποχρεώσεων. Αλλά για… πολιτική ανυπακοή.

Η απάντηση ήρθε άμεσα – και με νόημα. Από το ίδιο το ΝΑΤΟ διευκρινίστηκε ότι τέτοια διαδικασία δεν προβλέπεται καν. Με απλά λόγια: ο Τραμπ μπορεί να απειλεί, αλλά δεν μπορεί να επιβάλει. Τουλάχιστον όχι θεσμικά.

Στο Λονδίνο, η ανησυχία είναι πιο βαριά. Οι διαρροές ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει αλλαγή στάσης στο ζήτημα των Φώκλαντς – υπέρ της Αργεντινής – αντιμετωπίζονται ως ευθεία πρόκληση. Για τη Βρετανία, δεν πρόκειται για μια διπλωματική λεπτομέρεια. Είναι θέμα κυριαρχίας, ιστορίας και αίματος. Το 1982 δεν έχει ξεχαστεί. Και η Ντάουνινγκ Στριτ φρόντισε να το θυμίσει.

Πίσω από τις κινήσεις αυτές, οι αναλυτές βλέπουν κάτι βαθύτερο: μια αλλαγή δόγματος. Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για ισορροπίες. Δεν τον απασχολεί η συνοχή της Συμμαχίας. Το μόνο που φαίνεται να τον απασχολεί είναι η επιβολή.

Στην πράξη, το ΝΑΤΟ μετατρέπεται σε μια εύθραυστη συμμαχία υπό πίεση. Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι κοιτάζουν πλέον όχι προς τη Μόσχα ή το Πεκίνο, αλλά προς την ίδια την Ουάσιγκτον , με καχυποψία.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ειρωνεία: ο άνθρωπος που εμφανίζεται ως υπερασπιστής της ισχύος της Δύσης, είναι αυτός που τη διαβρώνει εκ των έσω.

Γιατί όταν η διπλωματία γίνεται προσωπική εκδίκηση, οι συμμαχίες δεν αντέχουν. Ραγίζουν.

Και αυτή τη φορά, οι ρωγμές δεν έρχονται απ’ έξω.Έρχονται από μέσα.