Η συγκεκριμένη δίκη δεν αφορά μόνο μία σοβαρή ποινική υπόθεση που συγκλόνισε τον χώρο του πολιτισμού. Επανέρχεται ταυτόχρονα στο δημόσιο διάλογο ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: πώς πρόσωπα που βρέθηκαν τόσο κοντά στον πυρήνα της εξουσίας κατέληξαν να μετατραπούν σε σύμβολα θεσμικής αποτυχίας και πολιτικής αμηχανίας.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο για την κυβέρνηση. Η τοποθέτησή του στην κορυφαία θέση του Εθνικού Θεάτρου παρουσιάστηκε τότε ως μία επιλογή υψηλού κύρους και αξιοκρατίας. Η συνέχεια όμως αποδείχθηκε καταστροφική, όχι μόνο για τον ίδιο και τα θύματα που κατήγγειλαν τις πράξεις του, αλλά και για το πολιτικό αφήγημα που συνόδευσε την ανάδειξή του.

Η σημερινή εξέλιξη επαναφέρει μνήμες από μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με σφοδρή κοινωνική και πολιτική κριτική για τους χειρισμούς της. Κυρίως γιατί επί μεγάλο χρονικό διάστημα επιχειρήθηκε να υποβαθμιστεί η πολιτική διάσταση μιας υπόθεσης που αφορούσε πρόσωπο το οποίο είχε αναδειχθεί και στηριχθεί από το ίδιο το κυβερνητικό σύστημα.

Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται

Η υπόθεση Λιγνάδη δεν είναι η μοναδική που δημιούργησε πολιτικό κόστος στο Μέγαρο Μαξίμου.

Τα τελευταία χρόνια, μια σειρά προσώπων που ανήκαν στον στενό κύκλο εμπιστοσύνης της κυβέρνησης βρέθηκαν αντιμέτωπα με σοβαρές καταγγελίες, έρευνες, δικαστικές διαδικασίες ή πολιτικά σκάνδαλα.

Από το σκάνδαλο των υποκλοπών μέχρι την υπόθεση των προσωπικών δεδομένων των αποδήμων εκλογέων, από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι πρόσωπα που απομακρύνθηκαν άρον-άρον από κυβερνητικές θέσεις, το κοινό στοιχείο παραμένει το ίδιο: η διαρκής κατάρρευση του αφηγήματος περί «αριστείας» και «επιτελικού κράτους».

Η περίπτωση της ευρωβουλευτού Άννας-Μισέλ Ασημακοπούλου, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο της υπόθεσης διαρροής προσωπικών δεδομένων αποδήμων, αποτέλεσε ακόμη ένα πλήγμα στην εικόνα μιας κυβέρνησης που διακηρύσσει τον σεβασμό στους θεσμούς και στα δικαιώματα των πολιτών.

Η πολιτική ευθύνη δεν παραγράφεται

Ανεξάρτητα από την τελική δικαστική έκβαση κάθε υπόθεσης, το πολιτικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο.

Πόσες φορές μπορεί μία κυβέρνηση να δηλώνει ότι «δεν γνώριζε»;

Πόσες φορές μπορεί να αποδίδει τα πάντα σε προσωπικές ευθύνες τρίτων, όταν τα πρόσωπα αυτά προέρχονται από τον στενό πυρήνα επιλογών της;

Πόσες φορές μπορεί να επικαλείται την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αποφεύγοντας ταυτόχρονα να αναλάβει την παραμικρή πολιτική ευθύνη για επιλογές που η ίδια προώθησε και στήριξε;

Η σημερινή διαδικασία στο Εφετείο δεν αποτελεί μόνο μία δικαστική εξέλιξη.

Αποτελεί και μία υπενθύμιση.

Υπενθύμιση ότι πίσω από τα επικοινωνιακά συνθήματα περί αριστείας και αποτελεσματικότητας κρύβονται συχνά επιλογές που δεν άντεξαν ούτε στον χρόνο ούτε στον δημόσιο έλεγχο.

Και όσο οι υποθέσεις αυτές επιστρέφουν στις δικαστικές αίθουσες, τόσο επιστρέφει και ένα ερώτημα που εξακολουθεί να αναζητά πειστική απάντηση:

Πώς γίνεται τόσα πολλά πρόσωπα που παρουσιάστηκαν ως οι «καλύτεροι των καλυτέρων» να καταλήγουν να αποτελούν το πιο βαρύ φορτίο για την ίδια την κυβέρνηση που τους επέλεξε;