Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν μιλά για «παρατυπίες». Μιλά για εγκληματική οργάνωση, απάτη εις βάρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και οργανωμένη δράση με δομή και ιεραρχία.

Και το πιο σοκαριστικό δεν είναι μόνο οι κατηγορίες.

Είναι ότι όλα αυτά φαίνεται πως λειτουργούσαν επί χρόνια μέσα σε ένα περιβάλλον όπου «όλοι κάτι ήξεραν», αλλά ελάχιστοι μιλούσαν.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, οι τρεις γυναίκες που τέθηκαν σε κατ’ οίκον περιορισμό εμφανίζονται να είχαν ρόλο «υπαρχηγού» στο κύκλωμα, ενώ οι βασικοί κατηγορούμενοι φέρονται να διαχειρίζονταν ένα πλέγμα δηλώσεων, επιδοτήσεων και οικονομικών ροών που σήμερα βρίσκεται στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης.

Ιδιαίτερο βάρος αποκτά και η αναφορά σε ΚΥΔ των Σερρών, μέσα από το οποίο – σύμφωνα με όσα φέρεται να υποστήριξε ένας εκ των βασικών κατηγορουμένων – διακινούνταν χρήματα προς φυγόδικο συγκατηγορούμενο.

Το ερώτημα πλέον είναι αμείλικτο:

Πόσοι γνώριζαν;

Πόσοι έκαναν ότι δεν βλέπουν;

Και κυρίως, πώς ένα τόσο εκτεταμένο σύστημα φερόμενων παράνομων επιδοτήσεων κατάφερε να λειτουργεί κάτω από τη μύτη ελεγκτικών μηχανισμών, υπηρεσιών, πολιτικών παραγόντων και διοικητικών δομών;

Για χρόνια, το πολιτικό σύστημα αντιμετώπιζε τον ΟΠΕΚΕΠΕ σαν έναν μηχανισμό εξυπηρετήσεων και πελατειακών ισορροπιών. Οι καταγγελίες για «μαϊμού» δηλώσεις, περίεργες εκτάσεις, βοσκοτόπια χωρίς ζώα και επιδοτήσεις χωρίς πραγματική παραγωγή ακούγονταν σχεδόν ως… φυσιολογική κατάσταση στην ελληνική ύπαιθρο.

Μόνο που τώρα η υπόθεση δεν ελέγχεται από εσωτερικούς μηχανισμούς.

Την έρευνα τη χειρίζεται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Γιατί όταν η Ευρώπη μιλά για οργανωμένη απάτη εις βάρος των οικονομικών της συμφερόντων, το αφήγημα της «παρεξήγησης» καταρρέει.

Οι απολογίες των κατηγορουμένων μπορεί να αρνούνται τις πράξεις που τους αποδίδονται, όμως οι προφυλακίσεις δείχνουν ότι οι δικαστικές αρχές βλέπουν σοβαρές ενδείξεις οργανωμένης και συντονισμένης δράσης.

Το πραγματικό πολιτικό σκάνδαλο, όμως, βρίσκεται αλλού.

Στο πώς επί χρόνια καλλιεργήθηκε ένα σύστημα όπου οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις αντιμετωπίστηκαν όχι ως εργαλείο ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα, αλλά ως μηχανισμός εξυπηρετήσεων, πελατειακών δικτύων και εύκολου χρήματος.

Και όσο η υπόθεση ανοίγει, τόσο μεγαλώνει η σκιά πάνω από πρόσωπα, υπηρεσίες και πολιτικές πλάτες που πιθανότατα θα βρεθούν στο επόμενο κεφάλαιο της έρευνας.

Γιατί αυτή η υπόθεση μόλις ξεκίνησε.

Καθημερινός Παρατηρητής