Γράφει ο «Παρατηρητικός» ένα σχόλιο για ένα θέμα που προκάλεσε εύλογες απορίες και, ως διά μαγείας, κινητοποιείται ολόκληρος ο επικοινωνιακός μηχανισμός. Βγαίνει αντιδήμαρχος να απαντήσει, το Γραφείο Τύπου παρεμβαίνει με σχόλια και ξαφνικά αποκτά φωνή και η ίδια η δήμαρχος, ανακαλύπτοντας μάλιστα και τη… «μικροπολιτική».

Καλώς κάνουν και απαντούν. Η δημόσια διοίκηση οφείλει να απαντά.

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: δεν μπορείς να είσαι λαλίστατος στα μικρά και εξαφανισμένος στα μεγάλα.

Γιατί την ίδια ώρα που η δημοτική αρχή επιδεικνύει εντυπωσιακά αντανακλαστικά απέναντι σε ένα παραπολιτικό σχόλιο, υπάρχουν συγκεκριμένα και σοβαρά ερωτήματα για τα 17 στρέμματα που αφορούν την ΚΡΙ ΚΡΙ, στα οποία επί ημέρες δεν δίνεται καμία ουσιαστική απάντηση.

Εκεί, σιωπή.

Και κάπου εδώ γεννάται το πραγματικό ερώτημα: Ποιος τελικά κάνει μικροπολιτική;

Αυτός που θέτει δημόσια ερωτήματα για σημαντικές αποφάσεις του Δήμου ή εκείνοι που επιλέγουν πότε θα απαντήσουν, σε ποιο θέμα θα απαντήσουν και ποιο θέμα θα αφήσουν να χαθεί μέσα στη σιωπή;

Και ακόμη περισσότερο: ποιος δημιουργεί υποψίες για «κρυφή ατζέντα»; Εκείνος που ζητά διαφάνεια ή εκείνος που αποφεύγει την ενημέρωση όταν η υπόθεση γίνεται πραγματικά σοβαρή;

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Δεν γίνεται να επιστρατεύονται αντιδήμαρχοι, Γραφείο Τύπου και δήμαρχος για να απαντήσουν σε ένα σχόλιο, αλλά όταν τίθενται ερωτήματα που αφορούν δημοτική περιουσία, επιχειρηματικά συμφέροντα και αποφάσεις με πραγματικό βάρος για την πόλη, να επικρατεί εκκωφαντική σιωπή.

Η ενημέρωση δεν είναι α λα καρτ.Η διαφάνεια επίσης.

Και επειδή ακούσαμε πολλά περί «μικροπολιτικής», καλό θα ήταν πριν χρησιμοποιούνται τόσο εύκολα οι χαρακτηρισμοί, να κοιτάξει ο καθένας τη δική του στάση.

Αν δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να ενημερώνετε στα μεγάλα και κρίσιμα, τουλάχιστον μην εμφανίζεστε υπερδραστήριοι στα μικρά.

Γιατί τότε η αντίφαση γίνεται τόσο εμφανής, ώστε στο τέλος δεν χρειάζεται καν σχολιασμό.

Ας σοβαρευτούμε.