Νέα πολιτική θύελλα προκαλούν οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για την τραγωδία των Τεμπών, με τον Παύλο Ασλανίδη, πατέρα ενός εκ των θυμάτων, να εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης και προσωπικά κατά του πρωθυπουργού.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η περιβόητη σύμβαση 717, η οποία αφορούσε την εγκατάσταση των συστημάτων τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Πρόκειται για τη σύμβαση που, σύμφωνα με πλήθος τεχνικών εκτιμήσεων και πορισμάτων, εάν είχε ολοκληρωθεί εγκαίρως, θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τη σύγκρουση των δύο τρένων και τον θάνατο 57 ανθρώπων.

Παρ' όλα αυτά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να υποστηρίξει ότι «η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ μιας αστοχίας ή καθυστέρησης της διοίκησης και ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών μπορεί να αποδειχθεί παραλυτική και καταστροφική», μια τοποθέτηση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.

Ο Παύλος Ασλανίδης, μιλώντας στο Documento, έκανε λόγο για δηλώσεις που «προσβάλλουν τη νοημοσύνη των πολιτών και τους νεκρούς του εγκλήματος των Τεμπών», αποδίδοντας ευθέως πολιτική ευθύνη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ωστόσο, ο πρωθυπουργός δεν περιορίστηκε μόνο στην υπερασπιστική γραμμή γύρω από τις ευθύνες της διοίκησης. Επέλεξε να τοποθετηθεί και για ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα σημεία της υπόθεσης, δηλώνοντας ότι «στα Τέμπη χτίστηκε ένας μεγάλος αστικός μύθος» και πως «δεν υπήρχε κανένα ξυλόλιο, άρα δεν υπήρχε κανένα κίνητρο να συγκαλυφθεί οτιδήποτε».

Η βεβαιότητα με την οποία διατυπώθηκαν οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί προκαλεί νέα ερωτήματα, καθώς η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Για τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και για ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, η υπόθεση δεν έχει κλείσει και καμία πολιτική διαβεβαίωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει το έργο της Δικαιοσύνης.

Άλλωστε, η τραγωδία των Τεμπών δεν αφορά μόνο τις τελευταίες στιγμές πριν από τη σύγκρουση. Αφορά μια αλυσίδα παραλείψεων, καθυστερήσεων και επιλογών που διαμόρφωσαν τις συνθήκες για να συμβεί το αδιανόητο.

Και ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης. Είναι ότι, τρία χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να αναζητούν απαντήσεις, ενώ η κοινωνία ακούει διαβεβαιώσεις εκεί όπου περίμενε ανάληψη ευθύνης.

Γιατί σε μια υπόθεση με 57 νεκρούς, η Ιστορία δύσκολα γράφεται με επικοινωνιακές διαψεύσεις. Και ακόμη δυσκολότερα σβήνεται με χαρακτηρισμούς περί «αστικών μύθων».