Οι καταστροφικές πυρκαγιές στη Βόρεια Εύβοια άνοιξαν για άλλη μια φορά μια μεγάλη συζήτηση: τι ακολουθεί μετά την καμένη γη; Στο επίκεντρο βρίσκεται η εγκατάσταση ανεμογεννητριών και οι εγκρίσεις που έχουν ήδη δοθεί για αιολικά πάρκα στην περιοχή, με την κοινωνία να αναρωτιέται αν οι φωτιές λειτουργούν ως «διευκόλυνση» για επενδυτικά σχέδια.

Ο Άκης Τσελέντης, σε αναλυτικό του κείμενο, βάζει τα πράγματα στη θέση τους, εξηγώντας γιατί οι ανεμογεννήτριες δεν μπορούν να τοποθετηθούν εύκολα σε πυκνά δάση χωρίς εκτεταμένες παρεμβάσεις:

• Η αποδοτική λειτουργία τους απαιτεί ομαλή ροή αέρα (laminar flow). Τα δάση προκαλούν αναταράξεις και μειώνουν την απόδοση, εκτός αν οι πυλώνες έχουν τεράστιο ύψος, κάτι που εκτοξεύει το κόστος.

• Για ένα αιολικό πάρκο πέντε ανεμογεννητριών με διάμετρο πτερυγίων 90 μέτρων απαιτείται αποψιλωμένη κορυφογραμμή μήκους τουλάχιστον 3 χιλιομέτρων.

• Η σύνδεση με υποσταθμούς υψηλής τάσης προϋποθέτει τοποθέτηση πυλώνων και εναέριων καλωδίων, έργο δύσκολο μέσα σε δασικές εκτάσεις χωρίς δρόμους προσπέλασης.

• Μετά από μια πυρκαγιά, το κόστος αυτών των έργων μειώνεται κατακόρυφα, αφού η καμένη γη «διευκολύνει» τόσο την τοποθέτηση ανεμογεννητριών όσο και τη διέλευση δικτύων.

Το ερώτημα λοιπόν τίθεται εύλογα: μήπως οι φωτιές μετατρέπουν ακατάλληλες περιοχές σε «φιλέτα» για αιολικά πάρκα;

Η ΡΑΕ, σύμφωνα με τον Τσελέντη, ενέκρινε έργα στη Βόρεια Εύβοια χωρίς επαρκή μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Με δεδομένο ότι το τοπίο πριν την πυρκαγιά ήταν απρόσιτο, με έντονη βλάστηση και δύσβατο ανάγλυφο, η εγκατάσταση θα ήταν οικονομικά ασύμφορη. Σήμερα, όμως, η καταστροφή «λύνει» τα προβλήματα κόστους.

Το ρεπορτάζ αυτό αναδεικνύει ένα κρίσιμο σημείο: η όποια επένδυση σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν μπορεί να εξετάζεται ξεκομμένα από το κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος. Η Βόρεια Εύβοια δεν έχασε απλώς δέντρα – χάθηκαν σπίτια, ζώα, μελισσοκομίες, ολόκληρα οικοσυστήματα ανεκτίμητης αξίας.

Η ανησυχία των κατοίκων είναι διάχυτη: ενώ η Πολιτεία μιλά για «πράσινη μετάβαση», οι ίδιοι βλέπουν να ξεφυτρώνουν σχέδια που αγνοούν τον τόπο και τις πληγές του. Κι όσο αυτά τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, τόσο θα φουντώνει η αίσθηση ότι πίσω από κάθε πυρκαγιά υπάρχει και μια δεύτερη ατζέντα.