Η μετακίνηση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στη θέση του Γραμματέα του κόμματος έρχεται να επιβεβαιώσει ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο η λογοδοσία παραμένει μια άγνωστη λέξη. Γιατί αν κάποιος περίμενε ότι η εικόνα των σιδηροδρόμων, οι ατελείωτες δυσλειτουργίες στις συγκοινωνίες και η γενικευμένη αίσθηση προχειρότητας θα είχαν πολιτικό κόστος, μάλλον δεν έχει καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα εξουσίας του Μαξίμου.

Αντί για απολογισμό, προαγωγή. Αντί για αυτοκριτική, επιβράβευση. Αντί για αποτελέσματα, επικοινωνία.

Ο κ. Κυρανάκης αναλαμβάνει πλέον να οργανώσει κομματικά τη ΝΔ. Και αν κρίνουμε από το μέχρι σήμερα δείγμα γραφής του, το σχέδιο είναι γνωστό: περισσότερες δημόσιες σχέσεις, περισσότερα συνθήματα, περισσότερη εικόνα και όσο το δυνατόν λιγότερη συζήτηση για την ουσία.

Άλλωστε, στην εποχή Μητσοτάκη η πολιτική ευθύνη δεν οδηγεί σε αποχώρηση. Οδηγεί σε αναβάθμιση. Είναι το σύγχρονο ελληνικό παράδοξο: όσο μεγαλύτερο το πρόβλημα, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να βρεθείς σε καλύτερη καρέκλα.

Έτσι λοιπόν, ο νέος Γραμματέας της ΝΔ καλείται να βάλει το κόμμα στις ράγες. Το μόνο ερώτημα είναι αν οι ράγες αυτές οδηγούν προς τον προορισμό ή αν πρόκειται για άλλη μία διαδρομή γεμάτη καθυστερήσεις, εκτροχιασμούς ευθυνών και σταθμούς επικοινωνιακής διαχείρισης.

Πάντως η επιλογή έχει μια αδιαμφισβήτητη λογική: όταν μια κυβέρνηση θεωρεί επιτυχία την αποτυχία, τότε ο Κυρανάκης είναι πράγματι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Παρατηρητικός