Τετρακόσιες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για τον Σπήλιο Λιβανό.
Από το κάδρο των αποκαλύψεων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ… κατευθείαν στα ΕΛΠΕ.
Και κάπως έτσι, το περίφημο «επιτελικό κράτος της αξιοκρατίας» συνεχίζει να επιβραβεύει πρόσωπα που βρέθηκαν στο επίκεντρο πολιτικών και θεσμικών σκιών, την ώρα που η κοινωνία ακούει διαρκώς για «μηδενική ανοχή» και «κάθαρση».

Η ειρωνεία περισσεύει.
Γιατί σε οποιαδήποτε κανονική ευρωπαϊκή δημοκρατία, η παραμικρή εμπλοκή ονόματος σε δικογραφίες ή καταγγελίες που συνδέονται με έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θα οδηγούσε τουλάχιστον, σε πολιτική αποστασιοποίηση μέχρι να ξεκαθαρίσει η υπόθεση.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο:οι «δικοί μας άνθρωποι» όχι μόνο δεν εξαφανίζονται από το σύστημα εξουσίας, αλλά επανεμφανίζονται σε νέες θέσεις, με ακόμη μεγαλύτερες απολαβές, σαν να πρόκειται για φυσιολογική διοικητική ανακύκλωση στελεχών.

Από τον Εξάρχου της περιβόητης σύμβασης 717 μέχρι τον Λιβανό του ΟΠΕΚΕΠΕ, το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι σαφές:
στο επιτελικό σύστημα, η πολιτική εγγύτητα λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας και ως διαβατήριο επιβίωσης.

Κι όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να παριστάνει πως «δεν υπάρχει σκάνδαλο».
ΟΠΕΚΕΠΕ; Υπερβολές.
Υποκλοπές; Τοξικότητα της αντιπολίτευσης.
Τέμπη; «Ανθρώπινο λάθος».
Πάντα κάποιος άλλος φταίει, ποτέ το σύστημα εξουσίας που διαχειρίζεται τη χώρα σαν κλειστό club ημετέρων.

Το πιο προκλητικό όμως δεν είναι μόνο οι αμοιβές ή οι διορισμοί.
Είναι η πολιτική αλαζονεία με την οποία παρουσιάζονται όλα αυτά ως δήθεν φυσιολογικά. Σαν να θεωρούν δεδομένο ότι η κοινωνία θα συνηθίσει την ιδέα πως οι ισχυροί δεν λογοδοτούν ποτέ  απλώς μετακινούνται από καρέκλα σε καρέκλα.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό σκάνδαλο:όχι μόνο οι υποθέσεις που ερευνώνται, αλλά η βεβαιότητα ενός συστήματος ότι μπορεί να συνεχίζει ακριβώς το ίδιο, χωρίς πολιτικό κόστος, χωρίς ευθύνη και χωρίς ντροπή.

Καθημερινός Παρατηρητής