Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου όπου η εξουσία δεν αποκαλύπτεται από όσα λέει, αλλά από όσα φοβάται να ερευνηθούν.

Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει πλέον να φοβάται τα πάντα.

Φοβάται την Εξεταστική για τις υποκλοπές.
Φοβάται την Προανακριτική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Φοβάται τις δικαστικές εξελίξεις.
Φοβάται τις ευρωπαϊκές παρεμβάσεις.
Φοβάται ακόμη και την ίδια τη δημόσια συζήτηση.

Γι’ αυτό και το τελευταίο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου δεν λειτουργεί ως κέντρο διακυβέρνησης μιας χώρας, αλλά ως πολιτικό καταφύγιο διαχείρισης πανικού. Κάθε μέρα που περνά, η εικόνα μιας κυβέρνησης που προσπαθεί να μπλοκάρει θεσμικές διαδικασίες, να περιορίσει τη ζημιά και να μεταθέσει την ευθύνη αλλού, γίνεται όλο και πιο εμφανής.

Η προσφυγή του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι μια «λεπτομέρεια» της επικαιρότητας. Είναι μια ιστορικά βαριά εξέλιξη για τη χώρα. Όταν κορυφαίοι νομικοί και θεσμικοί παράγοντες μιλούν ανοιχτά για ζήτημα κράτους δικαίου, τότε το πρόβλημα παύει να είναι κομματικό. Γίνεται πρόβλημα Δημοκρατίας.

Κι όμως, αντί η κυβέρνηση να δώσει απαντήσεις, επιλέγει τη γνωστή συνταγή του αυταρχικού πολιτικού συστήματος: σιωπή, επικοινωνιακή λάσπη και επίκληση της «εθνικής ασφάλειας».

Το επιχείρημα περί «εθνικής ασφάλειας» έχει καταντήσει το πιο φτηνό πολιτικό πλυντήριο της εξουσίας. Κάθε φορά που το Μαξίμου στριμώχνεται, πετά τη λέξη στο τραπέζι σαν καπνογόνο διαφυγής. Μόνο που πλέον ελάχιστοι πείθονται.

Γιατί μια πραγματικά ισχυρή κυβέρνηση δεν φοβάται την έρευνα.
Δεν τρέμει τις εξεταστικές επιτροπές.
Δεν κρύβεται πίσω από κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις.
Δεν αναζητά 151 ψήφους ως πολιτικό σωσίβιο επιβίωσης.

Αυτά τα κάνει μια εξουσία που γνωρίζει ότι το οικοδόμημα αρχίζει να τρίζει.

Και τρίζει παντού.

Στις υποκλοπές.
Στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στις σχέσεις κράτους, μηχανισμών και «ημετέρων».
Στην αίσθηση ότι η χώρα κυβερνάται πλέον μέσα από ένα πυκνό δίκτυο πολιτικής προστασίας, επικοινωνιακής χειραγώγησης και ελεγχόμενης αλήθειας.

Η επιστροφή στο προσκήνιο προσώπων όπως ο Μάκης Βορίδης αποτυπώνει ακριβώς αυτή την αγωνία του συστήματος εξουσίας να συσπειρώσει τον πιο σκληρό κομματικό πυρήνα. Όταν το «επιτελικό κράτος» αρχίζει να καταρρέει κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων, επιστρατεύονται οι πολιτικοί «πυροσβέστες» της κρίσης.

Μόνο που πλέον η φωτιά δεν περιορίζεται.

Η κοινωνία βλέπει μια κυβέρνηση που, αντί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, μοιάζει αποφασισμένη να τους λυγίσει προκειμένου να διασωθεί πολιτικά. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο της σημερινής συγκυρίας.

Γιατί η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι μόνο οι ίδιες οι υποθέσεις.

Είναι η αίσθηση πως ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία, χωρίς διαφάνεια και χωρίς πραγματικό έλεγχο.

Κάποτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαφήμιζε το «επιτελικό κράτος» ως σύμβολο αποτελεσματικότητας. Σήμερα, για ένα ολοένα μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, έχει μετατραπεί σε σύμβολο αλαζονείας, ατιμωρησίας και θεσμικής παρακμής.

Και όσο το Μαξίμου συνεχίζει να μπλοκάρει έρευνες και εξεταστικές, τόσο θα ενισχύεται η υποψία ότι δεν φοβάται την αντιπολίτευση.

Φοβάται την αλήθεια.

Του Πασχάλη Θ. Τόσιου
serresparatiritis.gr