Αντί να επιλέξει τη θεσμική σοβαρότητα και την πολιτική αυτοσυγκράτηση απέναντι σε μια υπόθεση που έχει φτάσει μέχρι τη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η Φωτεινή Αραμπατζή επιλέγει να επιτεθεί στην αντιπολίτευση, μιλώντας για «λασπολογία», «εργαλειοποίηση θεσμών» και «ανυπαρξία στοιχείων».

Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για πολιτικά κουτσομπολιά ή για αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Πρόκειται για δικογραφία που διαβιβάστηκε στη Βουλή από την Ευρωπαία Εισαγγελέα, με στοιχεία και αναφορές που κρίθηκαν αρκετά σοβαρά ώστε να τεθεί ζήτημα κοινοβουλευικής διερεύνησης. Και αντί να υπάρξει στοιχειώδης πολιτική σεμνότητα, επιχειρείται ξανά η γνωστή επικοινωνιακή αντεπίθεση περί «σκευωρίας» και «ανύπαρκτων κατηγοριών».

Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν «απάντησε» πολιτικά στις αποκαλύψεις. Επέλεξε να αρνηθεί τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να περιοριστεί η ένταση και η πολιτική δυναμική των αποκαλύψεων που προκαλεί η δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Γιατί όσο λιγότερη θεσμική διερεύνηση υπάρχει, τόσο περισσότερο επιχειρείται να ελεγχθεί η δημόσια συζήτηση και να πέσουν οι τόνοι μιας υπόθεσης που προκαλεί σοβαρό πολιτικό κόστος.

Και εδώ γεννάται το αυτονόητο ερώτημα:Αν πράγματι , όπως υποστηρίζει η κ. Αραμπατζή  «δεν υπάρχει ούτε ψήγμα στοιχείου», τότε γιατί τέτοια πολιτική αγωνία απέναντι σε μια διαδικασία διερεύνησης; Γιατί τόση ανάγκη να κλείσει άρον-άρον κάθε κοινοβουλευτική διαδικασία πριν ανοίξουν στόματα και φάκελοι;

Η κοινωνία δεν πείθεται πλέον από επιθετικές ανακοινώσεις και αλαζονικές διαβεβαιώσεις περί «θεσμικής νομιμότητας». Ζητά διαφάνεια, λογοδοσία και καθαρές απαντήσεις.

Και όταν μια υπόθεση φτάνει μέχρι την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, λίγη πολιτική τσίπα και περισσότερη θεσμική σοβαρότητα δεν θα έβλαπταν κανέναν.