Υπάρχουν πολιτικά πειράματα που αποτυγχάνουν. Και υπάρχουν και εκείνα που απλώς ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, αποκαλύπτοντας τελικά τον πραγματικό λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκαν.Ο Στέφανος Κασσελάκης φαίνεται πως ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Το κατασκευασμένο πολιτικό προϊόν που παρουσιάστηκε ως η μεγάλη ανατροπή της ελληνικής Αριστεράς, ως ο άνθρωπος που θα άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού, που θα «γκρέμιζε το σύστημα» και θα αποτελούσε τον μεγαλύτερο αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατέληξε να ανταλλάσσει μπαλιές τένις με τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Και κάπου εκεί το σενάριο ολοκληρώθηκε.

Όχι, φυσικά, γιατί δύο πολιτικοί δεν μπορούν να παίξουν τένις. Αυτό είναι το λιγότερο.

Το πρόβλημα είναι ότι πριν από λίγους μήνες ο ίδιος άνθρωπος εμφανιζόταν ως ο εκφραστής μιας δήθεν νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς, καταγγέλλοντας καθημερινά την κυβέρνηση, μιλώντας για θεσμική εκτροπή, διαφθορά, παρακμή και δημοκρατικό κατήφορο.

Τελικά, από τις καταγγελίες πέρασε στις συνεντεύξεις και από τις συνεντεύξεις στα tie-break.

Η πολιτική, βέβαια, έχει χιούμορ. Και ακόμη μεγαλύτερη μνήμη.

Γιατί πριν φορέσει το κοστούμι του «επαναστάτη», ο κ. Κασσελάκης είχε ήδη αφήσει δημόσια δείγματα πολιτικής συμπάθειας προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Εκείνες οι δηλώσεις τότε παρουσιάστηκαν περίπου ως... ατυχείς λεπτομέρειες.

Σήμερα μοιάζουν περισσότερο με το αυθεντικό trailer της ταινίας.

Όλα τα υπόλοιπα ήταν η προβολή.

Η αριστερή επανάσταση αποδείχθηκε προϊόν περιορισμένης διάρκειας. Σαν πολιτικό πρόγραμμα σε δοκιμαστική έκδοση.

Κι όταν ολοκληρώθηκε η εμπορική της χρήση, εμφανίστηκε ξανά ο αυθεντικός χρήστης.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι πλέον αναρωτιούνται αν ολόκληρη αυτή η πολιτική διαδρομή υπήρξε εξαρχής ένα επικοινωνιακό project. Ένα πολιτικό πείραμα που αξιοποίησε τη βαθιά κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, εργαλειοποίησε την αγανάκτηση των ψηφοφόρων του και λειτούργησε περισσότερο ως προϊόν marketing παρά ως πραγματική πολιτική πρόταση.

Γιατί δύσκολα μπορεί κάποιος να εξηγήσει διαφορετικά το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που εμφανίστηκε ως ο μεγαλύτερος πολέμιος της κυβέρνησης καταλήγει να συνομιλεί χαλαρά με κορυφαίο υπουργό της και λίγο αργότερα να ανταλλάσσει μπαλιές στο κορτ, σαν να μην προηγήθηκε ποτέ ολόκληρη εκείνη η θεατρική παράσταση περί «σύγκρουσης με το καθεστώς».

Και κάπου εδώ αξίζει μια μικρή πολιτική υποσημείωση.

Θυμάστε εκείνες τις φωνές στο ΠΑΣΟΚ που ονειρεύονταν πολιτικές συνεργασίες, κοινές πορείες ή ακόμη και μια θέση του κ. Κασσελάκη στα ψηφοδέλτια του κόμματος;Ευτυχώς για τη Χαριλάου Τρικούπη, η πραγματικότητα πρόλαβε τις αυταπάτες.

Γιατί σήμερα θα έπρεπε να εξηγούν πώς ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι θα εξέφραζε τον προοδευτικό χώρο βρίσκεται να χαμογελά και να παίζει τένις με έναν από τους πιο προβεβλημένους υπουργούς της κυβέρνησης που μέχρι χθες χαρακτήριζε περίπου ως... πολιτικό κίνδυνο για τη χώρα.

Τελικά, ίσως η μεγαλύτερη πολιτική επιτυχία του Στέφανου Κασσελάκη να μην ήταν ότι έγινε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ίσως ήταν ότι κατάφερε, έστω και για λίγο, να πείσει αρκετούς πως ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που τελικά αποδεικνύεται.

Και όπως συμβαίνει με κάθε καλοστημένο πολιτικό προϊόν, όταν πέσουν τα φώτα , σβήσουν οι κάμερες και τελειώσει το επικοινωνιακό σενάριο, μένει μόνο το αυθεντικό περιεχόμενο.

Στην περίπτωση του κ. Κασσελάκη, φαίνεται πως το «πείραμα» ολοκληρώθηκε.

Και η μάσκα δεν έπεσε από κάποια σκληρή πολιτική αντιπαράθεση.Έπεσε... σε ένα γήπεδο τένις.