Επισήμως στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας κυριάρχησαν η ενότητα, η συσπείρωση και η πίστη στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ανεπισήμως, έπεφτε τόσο μέτρημα που ούτε σε βραδιά εκλογών.

Ποιος έβγαλε περισσότερους στην Πολιτική Επιτροπή, ποιος έχει «δικούς του», ποιος ανεβαίνει, ποιος κρατά ακόμη μηχανισμό και ποιος ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα χωρίς να το λέει δημόσια.

Γιατί μπορεί όλοι να δηλώνουν «στρατιώτες του Κυριάκου», αλλά στο παρασκήνιο αρκετοί δοκιμάζουν ήδη… στολές αρχηγού.

Ο Χατζηδάκης συνεχίζει αθόρυβα το θεσμικό χτίσιμο. Ο Δένδιας εξακολουθεί να εκπέμπει ως η «σοβαρή δεξιά σχολή». Ο Άδωνις μετρά επιρροή και χειροκροτήματα με τη γνωστή τηλεοπτική αυτοπεποίθηση. Και ο Πιερρακάκης φαίνεται πως από «τεχνοκράτης υπουργός» περνά πλέον στη φάση του οργανωμένου εσωκομματικού παίκτη.

Και κάπου εκεί, σαν να μην πέρασε μια μέρα, εμφανίστηκε και ο Γρηγόρης Δημητριάδης.

Με χειροκροτήματα. Με κόσμο. Με πάρτι 1.500 ατόμων. Με παρουσίες που αρκετοί πρόσεξαν αλλά λίγοι σχολίασαν δημόσια.

Διότι στην πολιτική υπάρχει ένας άγραφος κανόνας:
κανείς δεν διοργανώνει τόσο «δυνατές» συγκεντρώσεις αν δεν θέλει να θυμίσει ότι παραμένει παρών.

Κάποιοι στη ΝΔ επιμένουν ότι δεν υπάρχει θέμα διαδοχής.
Το πρόβλημα είναι ότι όσο το λένε, τόσο περισσότερο όλοι συζητούν γι’ αυτό.

Και το ακόμα πιο αστείο;Αν αθροίσει κανείς τα στελέχη που χρεώνουν οι διάφορες ομάδες ως «δικά τους», η Πολιτική Επιτροπή πρέπει να έφτασε περίπου… τα 280 μέλη.

Θαύματα κάνει η εσωκομματική αριθμητική.

Γράφει ο Παρατηρητικός