Δύσκολα παριστάνεις τον τιμητή όταν οι αριθμοί σε εκθέτουν
Ο Αλέξανδρος Χρυσάφης και ο στενός πολιτικός του συνοδοιπόρος Χρυσανθίδης αποφάσισαν ξαφνικά να ανακαλύψουν τις απευθείας αναθέσεις. Με καθυστέρηση βέβαια λίγων ετών και περίπου… πέντε εκατομμυρίων ευρώ.
Ο Αλέξανδρος Χρυσάφης και ο στενός πολιτικός του συνοδοιπόρος Χρυσανθίδης αποφάσισαν ξαφνικά να ανακαλύψουν τις απευθείας αναθέσεις. Με καθυστέρηση βέβαια λίγων ετών και περίπου… πέντε εκατομμυρίων ευρώ.
Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό στην πολιτική υποκρισία.Ιδίως όταν συνοδεύεται από πίνακες, αριθμούς και επίσημα στοιχεία που αρνούνται πεισματικά να συνεργαστούν με το νέο αφήγημα.
Ο Αλέξανδρος Χρυσάφης και ο πολιτικός του συνοδοιπόρος Χρυσανθίδης εμφανίστηκαν το τελευταίο διάστημα ως αυστηροί επιθεωρητές της διαφάνειας στον Δήμο Σερρών. Με ύφος εισαγγελέα, καταγγελίες περί απευθείας αναθέσεων και βαρύγδουπες αναφορές στη χρηστή διοίκηση.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Οι αριθμοί θυμούνται.
Και οι αριθμοί λένε ότι το 2023 , επί διοίκησης Χρυσάφη , οι απευθείας αναθέσεις άγγιξαν το ιστορικό ποσό των 5.097.173,77 ευρώ. Το υψηλότερο της τελευταίας πενταετίας.
Με απλά λόγια, οι άνθρωποι που κυβέρνησαν με εκατομμύρια ευρώ σε απευθείας αναθέσεις, εμφανίζονται σήμερα σοκαρισμένοι… από τις απευθείας αναθέσεις.
Εδώ πλέον δεν μιλάμε απλώς για πολιτική αντίφαση.
Μιλάμε για πολιτικό σουρεαλισμό.
Γιατί χρειάζεται πραγματικά ιδιαίτερο θράσος να προσπαθείς να παραδώσεις μαθήματα διαφάνειας όταν τα επίσημα στοιχεία της δικής σου διοίκησης σε διαψεύδουν δημόσια.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή όμως είναι η ξαφνική «ευαισθησία» που απέκτησαν κάποιοι για τις διαδικασίες του Δήμου. Την εποχή που οι απευθείας αναθέσεις έπεφταν σαν καλοκαιρινό χαλάζι, δεν θυμόμαστε ιδιαίτερες εκρήξεις αγανάκτησης. Τότε όλα παρουσιάζονταν περίπου ως «αναγκαία», «λειτουργικά» και «γρήγορα».
Σήμερα, από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, η ίδια πρακτική βαφτίζεται σχεδόν θεσμική εκτροπή.
Η πολιτική μνήμη όμως είναι σκληρός αντίπαλος. Και στις Σέρρες, αρκετοί θυμούνται πολύ καλά ποιος διοικούσε, ποιος υπέγραφε και ποιος χρησιμοποιούσε κατά ριπάς το «εργαλείο» των απευθείας αναθέσεων.
Ασφαλώς, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα των απευθείας αναθέσεων είναι αποκλειστικά σε μία διοίκηση. Είναι διαχρονική παθογένεια της αυτοδιοίκησης σε όλη τη χώρα. Και οι πολίτες δικαιολογημένα απαιτούν περισσότερη διαφάνεια, περισσότερους ανοικτούς διαγωνισμούς και λιγότερες «εύκολες λύσεις».
Όμως υπάρχει και ένα όριο στην πολιτική υποκρισία.
Δεν μπορείς να έχεις αφήσει πίσω σου το μεγαλύτερο οικονομικό αποτύπωμα απευθείας αναθέσεων και λίγα χρόνια μετά να εμφανίζεσαι ως σταυροφόρος της κάθαρσης.
Γιατί τότε επιβεβαιώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο η παλιά λαϊκή σοφία:
