Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απαξίωση από το να σε χειροκροτούν εκείνοι που μέχρι χθες λοιδορούσαν τον χώρο σου. Όταν έντυπα και ιστοσελίδες που λειτούργησαν ως πνεύμονες της δεξιάς προπαγάνδας αρχίζουν ξαφνικά να πλέκουν το εγκώμιο στελεχών του ΠΑΣΟΚ, δεν το κάνουν από ιδεολογική μεταστροφή. Το κάνουν γιατί αναγνωρίζουν πρόθυμους συνομιλητές, χρήσιμα άλλοθι, πολιτικά στηρίγματα σε πράσινη συσκευασία.

Το αντάλλαγμα είναι γνωστό: προβολή, παραπολιτική προστασία, αποστειρωμένη κριτική και πρόσβαση στα τραπέζια της τοπικής ελίτ.
Το τίμημα, όμως, είναι βαρύ: η μετατροπή της παράταξης σε συμπλήρωμα της δεξιάς ατζέντας και η αποκοπή της από την κοινωνική της βάση.

Στις μικρές κοινωνίες, όλοι γνωριζόμαστε. Γνωρίζουμε ποια τηλέφωνα χτυπούν, ποιες παρέες διαμορφώνουν κλίμα, ποιες «συμφωνίες κυρίων» βαφτίζονται πολιτική ωριμότητα. Μόνο που η διαπλοκή δεν γίνεται συνεργασία επειδή της φόρεσαν κοστούμι. Και η υπόκλιση στα τοπικά κατεστημένα δεν γίνεται στρατηγική επειδή τη σερβίρουν ως «κίνηση ματ».

Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ γράφτηκε σε σύγκρουση με τα κατεστημένα, όχι σε υπόκλιση μπροστά τους. Όποιος επιλέγει να γίνει το πράσινο άλλοθι δεξιών σχεδιασμών, ας βγάλει τουλάχιστον τη μάσκα του αγωνιστή. Γιατί η μυρωδιά της ναφθαλίνης από τα υπόγεια της διαπλοκής δεν κρύβεται με κανένα άρωμα «αλλαγής».

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό: πόσο πιο χαμηλά;

Η απάντηση δίνεται καθημερινά στις στήλες των παραπολιτικών, εκεί όπου ο εξευτελισμός παρουσιάζεται ως ευφυής τακτική και η πολιτική γύμνια βαφτίζεται ρεαλισμός. Είναι η κατάντια ενός στελεχιακού δυναμικού που, αντί να παράγει πολιτική, παράγει δημόσιες σχέσεις με τους υπηρέτες του συστήματος.

Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη από γέφυρες με τη διαπλοκή. Έχει ανάγκη από τείχη απέναντι στην αναξιοπρέπεια. Όσοι ονειρεύονται ρόλους τοποτηρητή της δεξιάς με πράσινο περιβραχιόνιο, ας γνωρίζουν ότι η πολιτική τους ημερομηνία λήξης γράφτηκε τη στιγμή που δέχτηκαν το πρώτο φιλικό χτύπημα στην πλάτη από τους εκδότες-υπαλλήλους του συστήματος.

Η αξιοπρέπεια δεν εκχωρείται.Και η προδοσία των αρχών δεν είναι στρατηγική. Είναι η τελευταία πράξη μιας πολιτικής αυτοχειρίας.

Γράφει ο Παρατηρητικός