Υποκλοπές; «Δεν υπάρχει σκάνδαλο».
ΟΠΕΚΕΠΕ; «Δεν προκύπτει κάτι ποινικά αξιόλογο».
Θεσμικές εκτροπές; «Υπερβολές της αντιπολίτευσης».

Και κάπως έτσι, η κυβέρνηση παρουσιάζει τη χώρα περίπου σαν μια σκανδιναβική δημοκρατία υψηλής θεσμικής ευαισθησίας, όπου το μόνο πρόβλημα είναι ότι κάποιοι επιμένουν ενοχλητικά να διαβάζουν δικογραφίες και να κάνουν ερωτήσεις.

Το νέο κυβερνητικό δόγμα είναι απλό, λειτουργικό και κυρίως βολικό:
αν δεν γίνει Εξεταστική, δεν υπάρχει θέμα.
Αν δεν ανοίξει Προανακριτική, δεν υπάρχει ευθύνη.
Αν δεν ακουστεί τίποτα στη Βουλή, όλα κύλησαν υποδειγματικά.

Μια πολιτική εκδοχή του «μπαζώνω κι όπου βγει».

Η παράσταση αρχίζει, αλλά το κοινό γελάει λάθος στιγμή

Το πρόβλημα για το Μαξίμου είναι ότι πλέον η παράσταση δεν πείθει ούτε τους κομπάρσους. Και αυτό εξηγεί τη νευρικότητα πίσω από τα χαμόγελα και τα success stories.

Γιατί όσο πιο επιθετικά προσπαθούν να κλείσουν τις υποθέσεις, τόσο περισσότερο μοιάζουν με θίασο που παίζει κακογραμμένη πολιτική φαρσοκωμωδία μπροστά σε κοινό που έχει ήδη καταλάβει το τέλος του έργου.

Στις υποκλοπές, η «εθνική ασφάλεια» χρησιμοποιείται πλέον τόσο συχνά, που κοντεύει να γίνει χορηγός κυβερνητικών ανακοινώσεων. Είναι το μαγικό φίλτρο που εξαφανίζει ευθύνες, πρόσωπα και συμπτώσεις. Ένα πολιτικό spray εξαφάνισης αποριών.

Κάθε φορά που η κουβέντα πλησιάζει επικίνδυνα στον πυρήνα εξουσίας, εμφανίζεται ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος με ύφος ανθρώπου που μόλις έσωσε τη Δημοκρατία και εξηγεί ότι «η χώρα δεν αντέχει τοξικότητα».

Πράγματι.Αντέχει μόνο συγκάλυψη με χαμηλή αισθητική και υψηλή δόση αλαζονείας.

ΟΠΕΚΕΠΕ: η τέχνη της θεσμικής εξαφάνισης

Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, το Μαξίμου κινείται με την ταχύτητα ανθρώπου που μόλις άκουσε σειρήνα ελέγχου και προσπαθεί να εξαφανίσει χαρτιά από το γραφείο.

Προανακριτική για Λιβανό και Αραμπατζή; Ούτε να το συζητάμε. Η γραμμή βγήκε γρήγορα, καθαρά και με σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία: «Δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω διερεύνησης».

Και κάπου εκεί ξεκινά το πραγματικά εντυπωσιακό κομμάτι της παράστασης: προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία ότι το πρόβλημα δεν είναι οι αποκαλύψεις αλλά… όσοι επιμένουν να τις θυμούνται.

Σαν να λένε περίπου:«Δεν σας ενοχλεί το σκάνδαλο. Σας ενοχλεί η κακή διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση».

Δημοσκοπήσεις-ηρεμιστικά και βουλευτές σε κατάσταση αναμονής

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ξαφνικά εμφανίζονται και οι γνωστές δημοσκοπήσεις «εθνικής ανακούφισης». Η Νέα Δημοκρατία ανεβαίνει, κυριαρχεί, αντέχει, απογειώνεται και σε λίγο ίσως ανακαλυφθεί ότι κερδίζει και στις εκλογές της… Ελβετίας.

Η χρονική σύμπτωση με τη γκρίνια στην Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι φυσικά απολύτως τυχαία. Όπως τυχαίο είναι ότι κάθε φορά που ανοίγει σοβαρή πολιτική συζήτηση, εμφανίζεται κάποιο νέο success story, κάποια μέτρηση θριάμβου ή κάποιο non paper περί «σταθερότητας».

Το μήνυμα προς τους κυβερνητικούς βουλευτές είναι σαφές:
«Μη μιλάτε πολύ. Οι λίστες κλείνουν από πάνω προς τα κάτω».

Και έτσι, το επιτελικό κράτος συνεχίζει να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή πολιτικής επιβίωσης. Όχι για να λύνει προβλήματα, αλλά για να τα σπρώχνει κάτω από το χαλί μέχρι να αλλάξει η επικαιρότητα.

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που φαίνεται να διαφεύγει από το Μαξίμου:

Όταν μπαζώνεις συνεχώς την πραγματικότητα, κάποια στιγμή δεν εξαφανίζονται τα προβλήματα.

Απλώς δεν μπορείς πια να αναπνεύσεις από τη σκόνη.