Η φράση «δεν αποχωρώ από το ΠΑΣΟΚ των ιδεών, αλλά από το κόμμα του Ανδρουλάκη» έπεσε σαν πολιική σφαλιάρα υψηλής αισθητικής. Και το χειρότερο για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ειπώθηκε από έναν άνθρωπο που δύσκολα μπορεί να βαφτιστεί «δεξιός μηχανισμός», «υπονομευτής» ή «τρολ του Μαξίμου».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους, σχεδόν ψιθυριστούς. Λογικό. Όταν ένας ιστορικός κομματικός παράγοντας αποχωρεί αφήνοντας τέτοιο πολιτικό δηλητήριο πίσω του, κάθε υπερβολική αντίδραση μοιάζει με επιβεβαίωση.

Μόνο που το πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη δεν σταμάτησε στην αποχώρηση. Συνεχίστηκε με όσα διέρρεαν παρασκηνιακά από το περιβάλλον του προέδρου. Η γραμμή ότι «όλοι οι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ είχαν διαγράψει τον Καστανίδη» αντιμετωπίστηκε ακόμη και από στελέχη του χώρου ως μια πολιτικά άκομψη και ηθικά ασεβής προσπάθεια αποδόμησης ενός ιστορικού στελέχους.

Γιατί άλλο η πολιτική διαφωνία και άλλο η σχεδόν λογιστική διαχείριση της ιστορίας ενός ανθρώπου που ταυτίστηκε επί δεκαετίες με το ΠΑΣΟΚ. Ειδικά όταν η απάντηση δεν δίνεται θεσμικά και δημόσια, αλλά μέσω διαρροών που θυμίζουν περισσότερο νευρικό επιτελείο επικοινωνίας παρά κόμμα που διεκδικεί ρόλο κυβερνητικής εναλλακτικής.

Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο: στο ΠΑΣΟΚ αρχίζουν να πληθαίνουν όσοι βλέπουν ότι το κόμμα δυσκολεύεται να αποκτήσει πολιτικό στίγμα πέρα από τις δημοσκοπικές παρουσιάσεις και τις τηλεοπτικές ατάκες περί «πρώτου κόμματος». Γιατί το να λες ότι θα βγεις πρώτος χωρίς κοινωνικό ρεύμα, οργανωτική δυναμική και πολιτική αφήγηση ,θυμίζει λίγο εκείνον τον φίλαθλο που χάνει 4-0 και στο 85’ φωνάζει «γυρίζει».
Μόνο που στην πολιτική, όταν το παιχνίδι στραβώνει, δεν φταίει πάντα ο διαιτητής. Μερικές φορές φταίει και ο πάγκος.

Γράφει ο Παρατηρητικός