Η δημόσια τοποθέτηση της Δημάρχου Σερρών Βαρβάρας Μητλιάγκα, με την οποία επιχείρησε να δικαιολογήσει την επίμαχη απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής ως μια επιλογή «χωρίς δόλο» και με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αντί να εκτονώσει την κατάσταση, άνοιξε ακόμη περισσότερο τη συζήτηση γύρω από τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις στον Δήμο Σερρών.

Γιατί στην αυτοδιοίκηση οι αποφάσεις δεν κρίνονται από τις προσωπικές σχέσεις, ούτε από τις προθέσεις όσων συμμετέχουν. Κρίνονται από τη νομιμότητα, τη θεσμική επάρκεια και την υποχρέωση προστασίας του δημόσιου συμφέροντος.

Και ακριβώς εκεί εντοπίζεται πλέον το σοβαρό πολιτικό και διοικητικό ζήτημα.

Διότι όταν η ίδια η Δήμαρχος αφήνει να εννοηθεί πως η επιλογή να μην εξαντληθούν τα ένδικα μέσα έγινε ώστε να «κλείσει ένας κύκλος ταλαιπωρίας», τότε το ερώτημα που γεννάται είναι σαφές: ποιος εισηγήθηκε, ποιος καθοδήγησε πολιτικά και ποιος τελικά ανέλαβε την ευθύνη για μια απόφαση που σήμερα οδηγεί μέλη της Δημοτικής Επιτροπής σε διαδικασία απολογίας από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση;

Και εδώ δεν μιλάμε για μια απλή πολιτική διαφωνία. Μιλάμε για χειρισμό που αφορά οικονομική απαίτηση του Δήμου, δηλαδή δημόσιο χρήμα και θεσμική ευθύνη αιρετών προσώπων.

Στο παρασκήνιο, οι πληροφορίες που διακινούνται το τελευταίο διάστημα μιλούν για έντονες διαβουλεύσεις και πολιτικές συνεννοήσεις, προκειμένου η υπόθεση να κλείσει χωρίς συνέχεια και χωρίς περαιτέρω δικαστική κλιμάκωση. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο φαίνεται να λειτούργησε το σύστημα λήψης αποφάσεων.

Υπήρξε ξεκάθαρη και απόλυτα τεκμηριωμένη νομική κάλυψη; Υπήρξαν επιφυλάξεις που αγνοήθηκαν; Υπήρξαν υπηρεσιακά στελέχη που προειδοποίησαν για πιθανές συνέπειες; Και κυρίως: ποιος είχε την τελική πολιτική ευθύνη να προχωρήσει μια τόσο οριακή επιλογή;

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται πλέον και ο πρόεδρος της Δημοτικής Επιτροπής. Γιατί σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, ο ρόλος του δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως τυπικός ή διακοσμητικός. Ο πρόεδρος ενός συλλογικού οργάνου φέρει αυξημένη θεσμική ευθύνη για τη νομιμότητα, τη διαδικασία και τη διασφάλιση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με πλήρη διοικητική και νομική επάρκεια.

Και σήμερα, μετά την παρέμβαση της Αποκεντρωμένης, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό: υπήρξε πραγματικός θεσμικός έλεγχος ή τελικά η Δημοτική Επιτροπή λειτούργησε περισσότερο με πολιτικά και προσωπικά κριτήρια παρά με αυστηρά διοικητικά;

Ταυτόχρονα, η δημόσια αναφορά περί «αγνωμοσύνης» από τη Χρυσάνθη Παλάζη προσέθεσε μια ακόμη πιο προβληματική διάσταση στην υπόθεση. Διότι όταν μια διοικητική απόφαση παρουσιάζεται περίπου ως πολιτική ή προσωπική διευκόλυνση, τότε η ίδια η επιχειρηματολογία της δημοτικής αρχής μετατρέπει μια θεσμική διαδικασία σε πεδίο πολιτικών ανταλλαγμάτων και εσωτερικών ισορροπιών.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα για τη δημοτική αρχή.

Γιατί η εικόνα που διαμορφώνεται δεν παραπέμπει απλώς σε έναν λανθασμένο χειρισμό. Παραπέμπει σε μια λογική διοίκησης όπου οι θεσμικές διαδικασίες μοιάζουν να περνούν μέσα από προσωπικές σχέσεις, πολιτικές εξυπηρετήσεις και παρασκηνιακές συνεννοήσεις.

Στην αυτοδιοίκηση όμως, η θεσμική σοβαρότητα δεν είναι ζήτημα επικοινωνίας. Είναι ζήτημα λειτουργίας της ίδιας της Δημοκρατίας σε τοπικό επίπεδο.

Και αυτό ακριβώς είναι που πλέον αμφισβητείται όλο και πιο έντονα στον Δήμο Σερρών.

Γράφει ο Παρατηρητικός