Την ώρα που η κυβέρνηση δοκιμάζεται από μια αλληλουχία πολιτικών και θεσμικών κρίσεων, με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ να εξελίσσεται σε μια ακόμη βαριά σκιά για το κυβερνητικό στρατόπεδο, το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει να έχει επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο: όχι αυτόν της πολιτικής αυτοκριτικής και της θεσμικής λογοδοσίας, αλλά εκείνον της εσωτερικής κυριαρχίας και των εσωκομματικών εκκαθαρίσεων.

Η τελευταία συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ δεν ήταν μια τυπική κομματική διαδικασία. Ήταν μια πολιτική εικόνα της σημερινής κατάστασης της παράταξης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικής πίεσης λόγω των νέων δικογραφιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, επέλεξε να δώσει δημόσια πολιτική κάλυψη στους βουλευτές που εμπλέκονται στις υποθέσεις, δηλώνοντας πως όλοι θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές εφόσον το επιθυμούν.

Η παρέμβαση αυτή δεν έγινε σε πολιτικό κενό.

Προηγήθηκαν μήνες αποκαλύψεων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αναφορές της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, πολιτικές συγκρούσεις για τις επιδοτήσεις, αλλά και μια γενικευμένη κοινωνική αίσθηση ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει κάθε σκάνδαλο περισσότερο επικοινωνιακά παρά ουσιαστικά. Στην υπόθεση των υποκλοπών η κυβέρνηση μίλησε για «τοξικότητα». Στην τραγωδία των Τεμπών προσπάθησε να μεταθέσει τις ευθύνες σε «διαχρονικές παθογένειες». Στην ακρίβεια αναζήτησε εξωτερικούς ενόχους. Τώρα, απέναντι στις ευρωπαϊκές δικογραφίες, επιλέγει ξανά τη λογική της πολιτικής συσπείρωσης και της κομματικής άμυνας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η στάση απέναντι στον Κώστα Αχ. Καραμανλή αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Γιατί ενώ το Μαξίμου εμφανίζεται να παρέχει πολιτική προστασία σε άλλα κυβερνητικά στελέχη, ο πρώην υπουργός Υποδομών ,ο οποίος βρέθηκε στο επίκεντρο μετά την τραγωδία των Τεμπών, ουσιαστικά οδηγήθηκε εκτός της επόμενης εκλογικής μάχης. Και αυτό, σύμφωνα με όσα συζητούνται πλέον ανοιχτά σε «γαλάζιους» κύκλους, θεωρείται αποτέλεσμα ισχυρών πιέσεων από το πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Το γεγονός αποκτά ακόμη μεγαλύτερο πολιτικό βάρος αν συνδεθεί με όσα προηγήθηκαν τα τελευταία χρόνια στις σχέσεις του Μαξίμου με το καραμανλικό στρατόπεδο.

Η δημόσια παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για τα ελληνοτουρκικά και την εξωτερική πολιτική είχε προκαλέσει εμφανή δυσφορία στο Μαξίμου. Οι αποστάσεις καραμανλικών στελεχών για την υπόθεση των υποκλοπών επίσης δεν πέρασαν απαρατήρητες. Παράλληλα, στο εσωτερικό της ΝΔ ενισχύθηκε η αίσθηση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί σταδιακά να αποδομήσει κάθε ιστορικό εσωκομματικό κέντρο επιρροής που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην απόλυτη κυριαρχία του.

Γι’ αυτό και η πιθανή απουσία του Κώστα Καραμανλή από το επικείμενο συνέδριο της ΝΔ αποκτά χαρακτήρα πολιτικού συμβολισμού. Δεν ερμηνεύεται ως μια απλή προσωπική επιλογή, αλλά ως ένα μήνυμα βαθιάς πολιτικής αποστασιοποίησης από τη σημερινή ηγετική ομάδα.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η εσωκομματική σύγκρουση.

Είναι η εικόνα μιας κυβέρνησης που, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές υποθέσεις θεσμικής απαξίωσης, ευρωπαϊκών ερευνών και κοινωνικής φθοράς, επιλέγει να ασχολείται περισσότερο με τη διαχείριση των εσωτερικών αντιπάλων παρά με την αποκατάσταση της πολιτικής αξιοπιστίας της χώρας.

Και αυτή ακριβώς η επιλογή είναι που ενισχύει το αίσθημα ηθικής και πολιτικής παρακμής που διαχέεται πλέον σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

Γιατί όταν μια εξουσία αισθάνεται να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, συνήθως δεν αναζητά κάθαρση.
Αναζητά έλεγχο.

Γράφει ο Παρατηρητικός