Η καθημερινότητα των ελληνικών νοικοκυριών γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική. Το κόστος ζωής αυξάνεται, οι τιμές στα βασικά αγαθά παραμένουν σε δυσθεώρητα επίπεδα και οι μισθοί αδυνατούν να ακολουθήσουν τον ρυθμό των ανατιμήσεων. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει ότι δίνει μάχη κατά της ακρίβειας, μέσα από διαδοχικές εξαγγελίες, ελέγχους και επικοινωνιακές εμφανίσεις υπουργών.

Ωστόσο, η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες απέχει σημαντικά από την εικόνα που παρουσιάζεται στα κυβερνητικά δελτία Τύπου.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πληθωρισμό αισθητά υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, παρά το γεγονός ότι αποτελεί μία από τις χώρες με τα χαμηλότερα εισοδήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δυσμενή συνθήκη που συμπιέζει ακόμη περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες.

Στα σούπερ μάρκετ, στις λαϊκές αγορές, στα καύσιμα, στην ενέργεια και στις υπηρεσίες, οι πολίτες βλέπουν καθημερινά την αγοραστική τους δύναμη να εξανεμίζεται. Το εισόδημα που πριν από λίγα χρόνια επαρκούσε για την κάλυψη βασικών αναγκών σήμερα τελειώνει πολύ πριν από το τέλος του μήνα.

Και ενώ η κατάσταση αυτή εξελίσσεται σε μόνιμο κοινωνικό πρόβλημα, η κυβέρνηση εξακολουθεί να επενδύει περισσότερο στην επικοινωνιακή διαχείριση παρά στην ουσιαστική αντιμετώπιση των αιτιών.

Ο υπουργός Ανάπτυξης Κώστας Θεοδωρικάκος εμφανίζεται συχνά ως πρωταγωνιστής αυτής της στρατηγικής. Με κάμερες, δηλώσεις και εξαγγελίες περί αυστηρών ελέγχων, επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα αποφασιστικής παρέμβασης στην αγορά. Όμως οι τιμές στα ράφια συνεχίζουν να λένε μια διαφορετική ιστορία.

Η κοινωνία έχει κουραστεί από τις υποσχέσεις. Έχει κουραστεί να ακούει για «τελευταίες ευκαιρίες» προς τις επιχειρήσεις, για «πόλεμο στην αισχροκέρδεια» και για «μηδενική ανοχή», την ώρα που κάθε επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ μετατρέπεται σε δυσάρεστη έκπληξη.

Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: αν οι κυβερνητικές πολιτικές αποδίδουν, γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης σε πληθωρισμό και στις τελευταίες σε αγοραστική δύναμη;

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με τηλεοπτικές εικόνες ούτε με προσεκτικά σκηνοθετημένες επισκέψεις σε καταστήματα. Δίνεται καθημερινά από τους ίδιους τους πολίτες που αναγκάζονται να περιορίζουν τις αγορές τους, να κόβουν δαπάνες από βασικές ανάγκες και να βλέπουν το εισόδημά τους να χάνει διαρκώς την αξία του.

Η ακρίβεια έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Και όσο η κυβέρνηση επιλέγει την επικοινωνία αντί της ουσίας, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι οι εξαγγελίες δεν αποτελούν σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος αλλά μέρος μιας παράστασης που απευθύνεται περισσότερο στις κάμερες παρά στην πραγματική ζωή.

Γιατί οι αριθμοί μπορεί να παρουσιάζονται με πολλούς τρόπους. Το άδειο πορτοφόλι όμως δεν επιδέχεται καμία επικοινωνιακή ερμηνεία.

Για τον Καθημερινό Παρατηρητή