Η κυβέρνηση και η Αστυνομική Διεύθυνση Σερρών βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής για την επιλογή της βίαιης αντιμετώπισης ανθρώπων του πρωτογενούς τομέα, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν διεκδικώντας λύσεις για την επιβίωσή τους.

Οι εικόνες από το τελωνείο του Προμαχώνα είναι αποκαλυπτικές. Αγρότες να απωθούνται με χημικά, ένταση λίγα μέτρα από τα σύνορα και πληροφορίες για λιποθυμικό επεισόδιο διαδηλωτή μετά τη ρίψη χημικών. Εικόνες που περισσότερο παραπέμπουν σε επιχείρηση καταστολής «εχθρού» παρά σε διαχείριση κινητοποίησης επαγγελματιών που βλέπουν τον κόπο τους να καταρρέει.

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος έδωσε την εντολή για αυτή την επίδειξη πυγμής απέναντι στους αγρότες των Σερρών και γιατί επιλέχθηκε η ένταση αντί του διαλόγου.

Γιατί οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την ελληνική περιφέρεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με όρους αστυνομικής επιχείρησης. Δεν είναι εγκληματίες. Δεν είναι απειλή για τη δημόσια τάξη. Είναι παραγωγοί που εδώ και μήνες προειδοποιούν ότι βρίσκονται σε απόγνωση, χωρίς ουσιαστική στήριξη και χωρίς καμία εφαρμογή των κυβερνητικών δεσμεύσεων που είχαν δοθεί στις προηγούμενες κινητοποιήσεις.

Η εικόνα μιας κυβέρνησης που απαντά στα αιτήματα του πρωτογενούς τομέα με ΜΑΤ και χημικά αποτελεί πολιτικό κόλαφο. Και ταυτόχρονα δημιουργεί τεράστια ευθύνη και για την τοπική αστυνομική ηγεσία, η οποία καλείται να εξηγήσει γιατί επελέγη μια τόσο σκληρή και προκλητική στάση απέναντι σε πολίτες που διαμαρτύρονταν.

Ο Προμαχώνας δεν έγινε σήμερα απλώς πεδίο έντασης. Έγινε σύμβολο της απόστασης ανάμεσα στην εξουσία και την κοινωνία της παραγωγής.