Υπάρχει μια Ελλάδα που γεννιέται μέσα από τις οθόνες, τις ιλουστρασιόν παρουσιάσεις των επικοινωνιακών επιτελείων και τις θριαμβευτικές ανακοινώσεις για τους μακροοικονομικούς δείκτες. Σε αυτή την Ελλάδα, οι μεταρρυθμίσεις ολοκληρώνονται με επιτυχία, οι επενδύσεις καταφθάνουν η μία μετά την άλλη και η χώρα «αλλάζει πίστα».

Υπάρχει όμως και η άλλη Ελλάδα. Αυτή που δεν χρειάζεται στατιστικές για να καταλάβει τι συμβαίνει, γιατί το βιώνει κάθε μέρα. Είναι η Ελλάδα της ουράς στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, του υπολογισμού με ακρίβεια λεπτού πριν την αντλία της βενζίνης, του άγχους για το ενοίκιο που θυμίζει δόση στεγαστικού, της αναμονής στα επείγοντα ενός υποστελεχωμένου νοσοκομείου.

Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία, το αίτημα για μια τρίτη συνεχόμενη θητεία έρχεται αντιμέτωπο με μια αμείλικτη πραγματικότητα: το χάσμα ανάμεσα στην εικονική πραγματικότητα των κυβερνητικών αφηγημάτων και στην καθημερινότητα του πολίτη δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο.

1. Η Ακρίβεια ως «Κανονικότητα» και η Μάστιγα των Καρτέλ

Η μόνιμη κυβερνητική επωδός ότι η ακρίβεια αποτελεί αποκλειστικά «εισαγόμενο και διεθνές φαινόμενο» έχει αρχίσει να χάνει την πειστικότητά της. Οι πολίτες βλέπουν τα ράφια των καταστημάτων να παίρνουν φωτιά, την ώρα που οι ισολογισμοί συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων στην ενέργεια, τα διυλιστήρια και τα τρόφιμα καταγράφουν ιστορικά υπερκέρδη.

Η αίσθηση της κοινωνίας είναι ότι το κράτος λειτουργεί ως απλός παρατηρητής. Οι έλεγχοι στην αγορά μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα παρά με ουσιαστική σύγκρουση με τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ που λεηλατούν το οικογενειακό εισόδημα.

2. Μισθοί Φτώχειας σε Ευρωπαϊκές Τιμές

Οι πανηγυρισμοί για τις αυξήσεις στον κατώτατο μισθό προσκρούουν πάνω στον τοίχο της αγοραστικής δύναμης. Τι σημασία έχουν λίγα ευρώ παραπάνω στον ονομαστικό μισθό, όταν αυτά εξανεμίζονται μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα; Η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αγοραστική δύναμη, δημιουργώντας μια νέα κοινωνική κατηγορία: τους «φτωχούς εργαζόμενους» (working poor), ανθρώπους που εργάζονται σκληρά αλλά αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.

3. Το Στεγαστικό και η Δημογραφική «Βόμβα»

Η στέγαση έχει μετατραπεί σε κοινωνική τραγωδία. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη, η βραχυχρόνια μίσθωση (Airbnb) έχει στεγνώσει την αγορά και τα κυβερνητικά προγράμματα τύπου «Σπίτι Μου» αποδεικνύονται σταγόνα στον ωκεανό. Μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων αναγκάζεται να συγκατοικεί με τους γονείς της μέχρι τα σαράντα.

Αυτό το στεγαστικό και οικονομικό αδιέξοδο τροφοδοτεί άμεσα το μεγαλύτερο υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας: το δημογραφικό. Όταν η οικονομική ασφάλεια είναι ανύπαρκτη, η δημιουργία οικογένειας μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο. Η Ελλάδα γερνάει και συρρικνώνεται, αλλά για το πολιτικό σύστημα το ζήτημα παραμένει μια απλή στατιστική υποσημείωση.

4. Δημόσια Αγαθά σε Αποσύνθεση: Υγεία, Παιδεία, Υποδομές

Η καθημερινή επαφή του πολίτη με το κράτος αναδεικνύει μια συνεχή υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών.

• Το ΕΣΥ αργοπεθαίνει: Οι ελλείψεις προσωπικού, οι παραιτήσεις γιατρών λόγω εξουθένωσης και οι χαμηλές αμοιβές οδηγούν το δημόσιο σύστημα υγείας σε κατάρρευση, σπρώχνοντας βίαια τους πολίτες προς τον ιδιωτικό τομέα.

• Η Παιδεία ως Εμπόρευμα: Το δημόσιο σχολείο υποβαθμίζεται, ενώ ο προϋπολογισμός των νοικοκυριών επιβαρύνεται δυσβάσταχτα από το κόστος της παραπαιδείας και των φροντιστηρίων.

• Η Ασφάλεια στις Υποδομές: Η τραγωδία των Τεμπών παραμένει μια ανοιχτή πληγή που αποκάλυψε τις εγκληματικές παθογένειες δεκαετιών. Αντί για βαθιές τομές, η καθημερινότητα στις συγκοινωνίες συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από καθυστερήσεις, ελλείψεις και μια διάχυτη ανασφάλεια.

5. Τα Funds και η Εγκατάλειψη της Περιφέρειας

Την ίδια ώρα, η ιδιοκτησία των Ελλήνων απειλείται. Τα «κόκκινα δάνεια» μετατράπηκαν σε πεδίο κερδοσκοπίας για τα funds, τα οποία αγόρασαν χρέη σε εξευτελιστικές τιμές και τώρα απειλούν χιλιάδες οικογένειες με πλειστηριασμούς, χωρίς καμία ουσιαστική κρατική προστασία για τους ευάλωτους.

Παράλληλα, η ανάπτυξη για την οποία μιλά η κυβέρνηση φαίνεται πως σταματά στα όρια της Αττικής. Η ελληνική περιφέρεια και η ύπαιθρος ερημώνουν. Οι αγρότες βρίσκονται σε απόγνωση λόγω του κόστους παραγωγής, οι μικρές επιχειρήσεις πνίγονται στα χρέη και οι νέοι εγκαταλείπουν τα χωριά και τις επαρχιακές πόλεις, οι οποίες μαραζώνουν μέρα με τη μέρα.

Η Ετυμηγορία της Ζωής

Μετά από επτά χρόνια στην εξουσία, η επικοινωνιακή μηχανή του Μεγάρου Μαξίμου επιχειρεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση, ζητώντας μια «λευκή επιταγή» για μια τρίτη τετραετία. Όμως, η πραγματικότητα είναι πεισματάρα.

Η ακρίβεια, η φτωχοποίηση, η ανασφάλεια και η υποβάθμιση της ζωής μας δεν κρύβονται πίσω από προσεγμένα non-papers και φιλικά πρωτοσέλιδα. Η τρίτη τετραετία δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα κανενός. Είναι μια ετυμηγορία που δεν θα κριθεί στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά στους τραπεζικούς λογαριασμούς, στα σπίτια και στην ίδια τη ζωή των πολλών. Και η ζωή των πολλών σήμερα, κάθε άλλο παρά κυβερνητική επιτυχία θυμίζει.

Πασχάλης Θ. Τόσιος- Καθημερινός Παρατηρητής