Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά εγκλωβίζεται στην εικόνα, στις εντυπώσεις και στους επικοινωνιακούς συσχετισμούς, ίσως χρειάζεται να επιστρέψουμε στα αυτονόητα. Να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει πραγματικά «προοδευτική πολιτική».

Δεν είναι προοδευτικό ό,τι αυτοχαρακτηρίζεται ως τέτοιο.
Δεν είναι προοδευτικό ό,τι επενδύει μόνο σε ιδεολογικές ταμπέλες, σε εσωτερικούς διαγωνισμούς πολιτικής καθαρότητας ή σε έναν ατέρμονο ανταγωνισμό περί «αριστερομέτρου».

Προοδευτικό είναι αυτό που απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας.
Αυτό που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, την καθημερινότητά του και την αγωνία του για μια αξιοπρεπή ζωή.

Γιατί η κοινωνία σήμερα δεν ζητά πολιτικές αφηρημένων συνθημάτων. Ζητά λύσεις.
Ζητά μια πολιτική που να μπορεί να σταθεί απέναντι:
στην ακρίβεια που εξαντλεί τα νοικοκυριά,
στην εργασιακή ανασφάλεια,
στη διάλυση της δημόσιας υγείας,
στην υποβάθμιση της παιδείας,
στη στεγαστική ασφυξία των νέων ανθρώπων,
στην αίσθηση ότι οι θεσμοί λειτουργούν όλο και πιο μακριά από τις ανάγκες των πολλών.

Η κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να αποτελεί τον βασικό πυρήνα κάθε πολιτικής πρότασης που θέλει να λέγεται προοδευτική.

Και κοινωνική δικαιοσύνη δεν σημαίνει φιλανθρωπία.
Σημαίνει ισότητα ευκαιριών.
Σημαίνει αξιοπρεπείς μισθούς.
Σημαίνει πρόσβαση όλων στη δημόσια υγεία και παιδεία.
Σημαίνει κράτος που προστατεύει τον αδύναμο αντί να λειτουργεί ως μηχανισμός εξυπηρέτησης ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Προοδευτικό είναι ό,τι υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.

Όχι οι πολιτικές που μετατρέπουν το κράτος σε εργαλείο ημετέρων.
Όχι η λογική των κλειστών μηχανισμών και της αναπαραγωγής εξουσίας.
Όχι η διαχείριση που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως αριθμό, πελάτη ή στατιστικό μέγεθος.

Η πολιτική χάνει το νόημά της όταν απομακρύνεται από την κοινωνία.
Και τότε η απογοήτευση γίνεται κυνισμός, η ανασφάλεια μετατρέπεται σε οργή και η δημοκρατία αρχίζει να φθείρεται σιωπηλά.

Γι’ αυτό και το πραγματικό στοίχημα για κάθε προοδευτική δύναμη δεν είναι να αποδείξει πόσο «καθαρή» ιδεολογικά είναι.
Το πραγματικό στοίχημα είναι αν μπορεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Αν μπορεί να πείσει ότι υπάρχει ακόμη πολιτική που δεν λειτουργεί υπέρ των λίγων, αλλά υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Γιατί τελικά η προοδευτική πολιτική δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις.
Κρίνεται από το αν ο πολίτης ζει καλύτερα.
Από το αν αισθάνεται ασφαλής.
Από το αν υπάρχει δικαιοσύνη.
Από το αν το κράτος λειτουργεί με διαφάνεια, λογοδοσία και σεβασμό απέναντι στην κοινωνία.

Και αυτή είναι ίσως η πιο κρίσιμη πολιτική συζήτηση της εποχής μας.