ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΟΠΕΚΕΠΕ: Η Βουλή ως πλυντήριο ευθυνών
Η συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε για ακόμη μία φορά το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα: όχι μόνο αν θα διερευνηθούν συγκεκριμένες ευθύνες πρώην υπουργών, αλλά αν η κυβερνητική πλειοψηφία αντιλαμβάνεται τη Βουλή ως θεσμό ελέγχου ή ως μηχανισμό προστασίας των δικών της ανθρώπω
Η συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ανέδειξε για ακόμη μία φορά το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα: όχι μόνο αν θα διερευνηθούν συγκεκριμένες ευθύνες πρώην υπουργών, αλλά αν η κυβερνητική πλειοψηφία αντιλαμβάνεται τη Βουλή ως θεσμό ελέγχου ή ως μηχανισμό προστασίας των δικών της ανθρώπω
Η Μιλένα Αποστολάκη, γενική εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, κατηγορώντας τη Νέα Δημοκρατία ότι αρνείται την οφειλόμενη λογοδοσία και συνεχίζει, όπως είπε, μια οργανωμένη επιχείρηση συγκάλυψης του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στο επίκεντρο της κριτικής της βρέθηκε η κυβερνητική άρνηση να προχωρήσει η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για προανακριτική επιτροπή σχετικά με τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Σπήλιο Λιβανό και την πρώην υφυπουργό Φωτεινή Αραμπατζή. Η ίδια μίλησε για μια κυβέρνηση που, ενώ εμφανίζεται θεσμική όταν πρόκειται για επικοινωνιακές εντυπώσεις, οπισθοχωρεί όταν η έρευνα αγγίζει τον πυρήνα της εξουσίας της.
Η πιο βαριά πολιτική αιχμή της Αποστολάκη ήταν ότι ο πρωθυπουργός επιχειρεί να εξασφαλίσει «ακαταδίωκτο» για τους εντολοδόχους του. Με άλλα λόγια, κατηγόρησε το Μέγαρο Μαξίμου ότι δεν φοβάται απλώς την έρευνα, αλλά την αλήθεια που μπορεί να προκύψει από αυτήν.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια μεμονωμένη υπόθεση κακοδιαχείρισης. Αποκτά καθαρά θεσμικά χαρακτηριστικά. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη ανοίξει κρίσιμα μέτωπα, δικογραφίες έχουν διαβιβαστεί, ασυλίες βουλευτών έχουν τεθεί στο τραπέζι, όμως όταν η υπόθεση φτάνει σε πρώην κυβερνητικά στελέχη, η Νέα Δημοκρατία σηκώνει τείχος προστασίας.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση: για τους πολλούς μπορεί να υπάρχει έλεγχος· για τους ισχυρούς, όμως, φαίνεται πως υπάρχει πολιτική ασπίδα. Και αυτή η αντίφαση τραυματίζει ευθέως την αξιοπιστία των θεσμών.
Η Αποστολάκη περιέγραψε το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» ως μια κλειστή, σχεδόν μονοπρόσωπη δομή εξουσίας, χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα και χωρίς εγγυήσεις διαφάνειας. Πρόκειται για μια βαριά πολιτική κατηγορία, αλλά και για μια εικόνα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που η κυβέρνηση μετατρέπει τη λογοδοσία σε κομματική άμυνα.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η προσπάθεια κυβερνητικών στελεχών να εμφανίσουν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία περίπου ως πολιτικό αντίπαλο. Όταν η ανεξάρτητη δικαστική διερεύνηση παρουσιάζεται ως επίθεση κατά της κυβέρνησης, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό.
Η Βουλή δεν μπορεί να λειτουργεί ως χώρος αμνήστευσης. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μηχανισμό παραγραφής ευθυνών και πολιτικής διάσωσης. Ο ρόλος της είναι να ελέγχει την εξουσία, όχι να την ξεπλένει.
Και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ το ερώτημα είναι πλέον απλό:
Θέλει η κυβέρνηση να μάθει η χώρα την αλήθεια ή θέλει απλώς να κλείσει την υπόθεση πριν αυτή φτάσει εκεί που πρέπει;
Στο επίκεντρο της κριτικής της βρέθηκε η κυβερνητική άρνηση να προχωρήσει η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για προανακριτική επιτροπή σχετικά με τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Σπήλιο Λιβανό και την πρώην υφυπουργό Φωτεινή Αραμπατζή. Η ίδια μίλησε για μια κυβέρνηση που, ενώ εμφανίζεται θεσμική όταν πρόκειται για επικοινωνιακές εντυπώσεις, οπισθοχωρεί όταν η έρευνα αγγίζει τον πυρήνα της εξουσίας της.
Η πιο βαριά πολιτική αιχμή της Αποστολάκη ήταν ότι ο πρωθυπουργός επιχειρεί να εξασφαλίσει «ακαταδίωκτο» για τους εντολοδόχους του. Με άλλα λόγια, κατηγόρησε το Μέγαρο Μαξίμου ότι δεν φοβάται απλώς την έρευνα, αλλά την αλήθεια που μπορεί να προκύψει από αυτήν.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια μεμονωμένη υπόθεση κακοδιαχείρισης. Αποκτά καθαρά θεσμικά χαρακτηριστικά. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη ανοίξει κρίσιμα μέτωπα, δικογραφίες έχουν διαβιβαστεί, ασυλίες βουλευτών έχουν τεθεί στο τραπέζι, όμως όταν η υπόθεση φτάνει σε πρώην κυβερνητικά στελέχη, η Νέα Δημοκρατία σηκώνει τείχος προστασίας.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση: για τους πολλούς μπορεί να υπάρχει έλεγχος· για τους ισχυρούς, όμως, φαίνεται πως υπάρχει πολιτική ασπίδα. Και αυτή η αντίφαση τραυματίζει ευθέως την αξιοπιστία των θεσμών.
Η Αποστολάκη περιέγραψε το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» ως μια κλειστή, σχεδόν μονοπρόσωπη δομή εξουσίας, χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα και χωρίς εγγυήσεις διαφάνειας. Πρόκειται για μια βαριά πολιτική κατηγορία, αλλά και για μια εικόνα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που η κυβέρνηση μετατρέπει τη λογοδοσία σε κομματική άμυνα.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η προσπάθεια κυβερνητικών στελεχών να εμφανίσουν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία περίπου ως πολιτικό αντίπαλο. Όταν η ανεξάρτητη δικαστική διερεύνηση παρουσιάζεται ως επίθεση κατά της κυβέρνησης, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό.
Η Βουλή δεν μπορεί να λειτουργεί ως χώρος αμνήστευσης. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μηχανισμό παραγραφής ευθυνών και πολιτικής διάσωσης. Ο ρόλος της είναι να ελέγχει την εξουσία, όχι να την ξεπλένει.
Και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ το ερώτημα είναι πλέον απλό:
Θέλει η κυβέρνηση να μάθει η χώρα την αλήθεια ή θέλει απλώς να κλείσει την υπόθεση πριν αυτή φτάσει εκεί που πρέπει;
##ΟΠΕΚΕΠΕ #Μιλένα_Αποστολάκη #ΠΑΣΟΚ #Νέα_Δημοκρατία #Κυριάκος_Μητσοτάκης #Βουλή #Προανακριτική #Ευρωπαϊκή_Εισαγγελία #Κράτος_Δικαίου #Σκάνδαλο_ΟΠΕΚΕΠΕ #Λογοδοσία #Πολιτική #Ελλάδα #serres #Καθημερινός_Παρατηρητής #Πασχάλης_Θ_Τόσιος
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
