Νέα, εκρηκτικά στοιχεία από τη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ επαναφέρουν με ένταση το ζήτημα των πολιτικών ευθυνών, καθώς δημοσιευμένες συνομιλίες φέρονται να αποτυπώνουν παρεμβάσεις για εξυπηρέτηση δεκάδων περιπτώσεων.

Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, σε καταγεγραμμένο διάλογο της 5ης Νοεμβρίου 2021, συνεργάτης πολιτικού γραφείου επικοινωνεί με τον τότε πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, Δημήτρη Μελά, ο οποίος σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη για την υπόθεση των επιδοτήσεων.

Στη συνομιλία αυτή γίνεται ρητή αναφορά σε επικοινωνία από το Μέγαρο Μαξίμου, με τον συνομιλητή να μεταφέρει ότι «τον πήραν» για υπόθεση που αφορά περίπου 150 πρόσωπα, ενώ ο Μελάς απαντά –κατά τα δημοσιευμένα αποσπάσματα– αναγνωρίζοντας το πρόσωπο που φέρεται να έκανε την παρέμβαση: τον Θανάση Νέζη, σύμβουλο του πρωθυπουργού.

Το περιεχόμενο αυτών των συνομιλιών, που έχουν δημοσιευτεί σε μέσα ενημέρωσης και φέρονται να αποτελούν μέρος της δικογραφίας, αναβαθμίζει ποιοτικά το σκάνδαλο. Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες περιπτώσεις ή για «τοπικές εξυπηρετήσεις», αλλά για μια υπόθεση που εφόσον επιβεβαιωθεί πλήρως, αγγίζει τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας.

Από την πλευρά του, ο Δημήτρης Μελάς έχει δηλώσει ότι είναι αθώος και ότι οι ενέργειές του ήταν εντός του πλαισίου της νομιμότητας. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει επίσημη και αναλυτική τοποθέτηση από το Μέγαρο Μαξίμου για το συγκεκριμένο περιεχόμενο των συνομιλιών.

Την ίδια ώρα, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ήδη βρίσκεται υπό την έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και έχει προκαλέσει πολιτικές αναταράξεις, μπαίνει σε νέα φάση, καθώς τα στοιχεία δείχνουν πιθανή ύπαρξη δικτύου παρεμβάσεων για την κατανομή επιδοτήσεων.

Αν ένα πράγμα αποκαλύπτει αυτή η υπόθεση, είναι ότι το «σύστημα των ρουσφετιών» όχι μόνο δεν πέθανε , απλώς μετακόμισε πιο ψηλά.

Για χρόνια, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επένδυσε στο αφήγημα της «αριστείας», της «ψηφιακής διαφάνειας» και του «τέλους του πελατειακού κράτους». Σήμερα, όμως, οι ίδιες οι συνομιλίες που έρχονται στο φως γκρεμίζουν με πάταγο αυτό το αφήγημα.

Διότι εδώ δεν μιλάμε για έναν βουλευτή που πιέζει για έναν ψηφοφόρο.
Μιλάμε για 150 περιπτώσεις.
Μιλάμε για τηλεφωνήματα από το Μαξίμου.
Μιλάμε για έναν μηχανισμό που, αν επιβεβαιωθεί πλήρως, λειτουργούσε με όρους οργανωμένης εξυπηρέτησης.

Και το ερώτημα είναι απλό, σκληρό και δεν επιδέχεται υπεκφυγών:

Γνώριζε ή όχι ο πρωθυπουργός;

Γιατί αν γνώριζε, τότε πρόκειται για πολιτική ευθύνη πρώτου μεγέθους.
Και αν δεν γνώριζε, τότε προκύπτει ένα εξίσου σοβαρό ζήτημα:
ποιος κυβερνά τελικά αυτή τη χώρα;

Σε κάθε περίπτωση, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο κακοδιαχείρισης. Είναι καθρέφτης ενός μοντέλου εξουσίας που στηρίζεται στις εξυπηρετήσεις, στις «γραμμές» και στα τηλέφωνα.

Και σε μια δημοκρατία, όταν τέτοια ερωτήματα μένουν αναπάντητα, η απάντηση δεν δίνεται με διαρροές ή σιωπή.

Δίνεται μόνο με έναν τρόπο:Με καθαρές εξηγήσεις ή με εκλογές.