Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι είσαι ένοχος. Αρκεί να είσαι ενοχλητικός.

Να διαμαρτύρεσαι.
Να κατεβαίνεις σε μπλόκα.
Να εκθέτεις τη σαπίλα του συστήματος.
Να μιλάς για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τις επιδοτήσεις, για τα κυκλώματα, για τους «ημέτερους» που τρώνε με χρυσά κουτάλια δημόσιο χρήμα ενώ ο πραγματικός αγρότης μετράει τα λίτρα στο τρακτέρ.

Και τότε ξαφνικά… ω του θαύματος… εμφανίζονται δικογραφίες, δεσμεύσεις λογαριασμών, διαρροές, «κύκλοι», non paper και πρόθυμα παπαγαλάκια να σε παρουσιάζουν περίπου ως δημόσιο κίνδυνο.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα για το Μαξίμου: καμιά φορά υπάρχουν ακόμα δικαστές.

Και τότε αρχίζει το πραγματικό πανηγύρι.
Καταρρέουν οι υποθέσεις.
Ξεφουσκώνουν τα «σκάνδαλα».
Αποδεικνύεται ότι οι καλλιέργειες ήταν υπαρκτές, οι δηλώσεις νόμιμες και οι «απατεώνες» τελικά πιο καθαροί από αυτούς που τους έστησαν στον τοίχο.

Αλλά ποιος νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες;

Η δουλειά είχε ήδη γίνει.

Ο άνθρωπος είχε διασυρθεί.
Οι κινητοποιήσεις είχαν χτυπηθεί.
Το μήνυμα είχε σταλεί προς κάθε κατεύθυνση:

«Όποιος σηκώνει κεφάλι, θα περνάει από τον μηχανισμό λάσπης του επιτελικού κράτους».

Αυτό είναι πλέον το πραγματικό δόγμα Μητσοτάκη.

Όχι επιτελικό κράτος.Επιτελικό παρακράτος.

Ένα σύστημα όπου οι υποκλοπές βαφτίζονται «νόμιμες επισυνδέσεις», οι κολλητοί γίνονται εθνικοί εργολάβοι, οι απευθείας αναθέσεις πέφτουν σαν confetti, οι ευθύνες εξαφανίζονται μυστηριωδώς και όποιος ενοχλεί αντιμετωπίζεται σαν στόχος επιχειρησιακού σχεδίου.

Και το πιο εντυπωσιακό;Συνεχίζουν να κουνάνε το δάχτυλο περί «θεσμών» και «ευρωπαϊκής κανονικότητας» με ύφος χιλίων καρδιναλίων, λες και δεν έχουν αφήσει πίσω τους ίχνη από Predator, ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, απευθείας αναθέσεις, κρατικές λίστες και μισή ντουζίνα θεσμικά σκάνδαλα.

Αλλά έτσι είναι αυτά.

Όταν η αλαζονεία συναντά την εξουσία χωρίς όρια, γεννιούνται κυβερνήσεις που λειτουργούν περισσότερο σαν μηχανισμοί προστασίας συμφερόντων παρά σαν δημοκρατικές διοικήσεις.

Και κάπου εκεί, η «κανονικότητα» που υποσχέθηκαν κατέληξε να θυμίζει όλο και περισσότερο σκοτεινό υπόγειο με κοριούς, φακέλους και πολιτικά συμβόλαια εξόντωσης.

Με ένα χαμόγελο πάντα τηλεοπτικά φωτισμένο.
Γιατί το περιτύλιγμα πρέπει να μένει ευρωπαϊκό, ακόμη κι όταν το περιεχόμενο μυρίζει βούρκο.

Π.Τ