Στις Σέρρες φαίνεται πως ανακαλύψαμε ένα νέο μοντέλο διοίκησης.

Δεν λέγεται «ανοιχτή διακυβέρνηση».

Λέγεται «θα μάθετε όταν αποφασίσουμε ότι πρέπει να μάθετε».

Οι ημέρες περνούν, η πρόταση για τα 17 στρέμματα δημοτικής γης παραμένει στο τραπέζι και από το Δημαρχείο επικρατεί μια σιωπή τόσο απόλυτη, που θα τη ζήλευε ακόμη και μοναστήρι αυστηρής σιωπής.

Και επειδή η σιωπή γεννά ερωτήματα, ας βοηθήσουμε λίγο τη δημοτική αρχή.

Υπάρχει διαπραγμάτευση;

Υπάρχει συμφωνία;

Υπάρχει διαφωνία;

Υπάρχει απόφαση;

ή υπάρχει μόνο... ένα συρτάρι που κλείνει καλά;

Έχει ενημερωθεί η δημοτική παράταξη της δημάρχου ή  θα πληροφορηθούν κι αυτοί τις εξελίξεις από τα δημοσιεύματα, όπως οι υπόλοιποι δημότες;

Έχει συνεδριάσει η παράταξη;

Γιατί δεν έχει  τεθεί το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο ή μήπως η διαβούλευση γίνεται πλέον μεταξύ ελάχιστων, γιατί οι πολλοί... δημιουργούν θόρυβο;

Και μιας και μιλάμε για θόρυβο...

Έχει φτάσει στα αυτιά της δημάρχου ότι υπάρχουν καταγγελίες πολιτών και αναφορές που έχουν κατατεθεί στην Εισαγγελία Σερρών για ζητήματα που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη μονάδα και την ποιότητα ζωής κατοίκων ή ούτε αυτά θεωρούνται άξια δημόσιας τοποθέτησης;

Το εντυπωσιακό, πάντως, δεν είναι μόνο η σιωπή της δημοτικής αρχής.

Είναι ότι μαζί της σιώπησαν και όσοι μέχρι χθες ζητούσαν εξηγήσεις ακόμη και για το... χρώμα των κάδων.

Ξαφνικά, όλοι απέκτησαν την ίδια αγαπημένη λέξη: «Σιωπή.»

Τελικά, ίσως η μεγαλύτερη πολιτική επιτυχία της δημάρχου να είναι ότι κατάφερε να ενώσει συμπολίτευση και αντιπολίτευση.

Όχι σε μια μεγάλη μεταρρύθμιση.

Αλλά σε έναν κοινό όρκο... αφωνίας.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.

Η δημοτική περιουσία δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός δημάρχου.

Ούτε φυλάσσεται σε συρτάρια.

Ανήκει στους Σερραίους.

Και οι Σερραίοι δεν ζητούν να τους γίνει χάρη.

Ζητούν να τους αντιμετωπίζουν ως πολίτες και όχι ως θεατές ενός έργου που παίζεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Γιατί όταν η διαφάνεια αργεί τόσο πολύ να εμφανιστεί, αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με... εξαφάνιση.

Γράφει ο Παρατηρητικός