Σε μια εποχή κατά την οποία η πολιτική ευθύνη έχει καταντήσει μια φράση χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, η παραίτηση ενός αιρετού για λόγους αρχής αποκτά ξεχωριστή σημασία. Όχι επειδή κάθε παραίτηση αποτελεί από μόνη της πράξη γενναιότητας, αλλά επειδή σπανίζουν πλέον εκείνοι που είναι έτοιμοι να πληρώσουν προσωπικό και πολιτικό κόστος για όσα πιστεύουν.

Η απόφαση της Αναστασίας Αργυροπούλου να παραιτηθεί από τη θέση της δημοτικής συμβούλου του Δήμου Άργους – Μυκηνών, διαφωνώντας βαθιά με τη στάση και τον δημόσιο λόγο του δημάρχου Ιωάννη Μαλτέζου μετά την τραγική απώλεια ενός νέου ανθρώπου, δεν είναι μια συνηθισμένη πολιτική κίνηση.

Είναι μια πράξη πολιτικής ευθιξίας.

Σε έναν δημόσιο βίο όπου οι περισσότεροι ανακαλύπτουν χίλιους τρόπους για να παραμείνουν στη θέση τους, η Αναστασία Αργυροπούλου επέλεξε να φύγει. Δεν κρύφτηκε πίσω από ισορροπίες, παραταξιακές σκοπιμότητες και βολικές σιωπές. Δεν προσποιήθηκε ότι δεν άκουσε και δεν είδε. Δεν επέτρεψε στην καρέκλα να γίνει σημαντικότερη από τη συνείδησή της.

Και αυτό, σήμερα, είναι βαθιά πολιτικό.

Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο οι εκλογές, οι παρατάξεις, οι συνεδριάσεις και οι δημόσιες εμφανίσεις. Είναι πρωτίστως στάση ζωής. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο αιρετός καλείται να αποφασίσει εάν θα υπερασπιστεί τις αρχές που επικαλείται ή εάν θα τις θυσιάσει για να διατηρήσει έναν τίτλο και μια θέση.

Η δημόσια εξουσία δεν ασκείται χωρίς όρια. Ούτε ο θεσμικός λόγος μπορεί να είναι αποκομμένος από την κοινωνία, τον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη σεβασμού της ανθρώπινης ζωής. Ιδιαίτερα μπροστά σε μια τραγωδία, εκείνος που κατέχει δημόσιο αξίωμα οφείλει να μετρά όχι μόνο τις λέξεις, αλλά και το βάρος τους.

Χρειάζεται θεσμική σοβαρότητα, ενσυναίσθηση και ευθύνη. Χρειάζεται, πριν από όλα, ανθρωπιά.

Η στάση της Αναστασίας Αργυροπούλου αναδεικνύει εκείνα τα σπάνια πολιτικά πρόσωπα που εξακολουθούν να συμμετέχουν στα κοινά όχι για να αποκτήσουν μια καρέκλα, αλλά για να υπηρετήσουν μια κοινωνική αποστολή. Ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν την Αυτοδιοίκηση ως χώρο προσωπικής επιβεβαίωσης, αλλά ως πεδίο προσφοράς, ευθύνης και καθημερινής λογοδοσίας.

Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν ίσως την τελευταία ελπίδα ενός πολιτικού συστήματος που έχει χάσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας του.

Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τις έτοιμες δικαιολογίες, τις μισές συγγνώμες, την αποποίηση ευθυνών και την επίμονη προσκόλληση στις θέσεις εξουσίας. Έχουν κουραστεί να ακούν μεγάλα λόγια περί ήθους από ανθρώπους που, όταν έρχεται η ώρα της προσωπικής επιλογής, προτιμούν την ασφάλεια της σιωπής.

Η αξιοπιστία της πολιτικής δεν θα αποκατασταθεί με επικοινωνιακές καμπάνιες και εύκολες υποσχέσεις. Θα αποκατασταθεί μόνο εάν επιστρέψει η έννοια της ευθύνης. Εάν εκείνοι που ασκούν εξουσία αντιληφθούν ότι υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες οφείλουν να πουν «ως εδώ» — ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσουν τη θέση τους.

Η παραίτηση της Αναστασίας Αργυροπούλου δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη επεισόδιο μιας τοπικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι ένα παράδειγμα με ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό συμβολισμό. Μια υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να διαθέτει συνείδηση και η Αυτοδιοίκηση ανθρώπους που δεν ανταλλάσσουν τις αρχές τους με την παραμονή στην εξουσία.

Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις πολιτικές της απόψεις. Δεν μπορεί, όμως, να μην αναγνωρίσει ότι η επιλογή της είχε κόστος. Και στην πολιτική, η πραγματική αξία μιας στάσης μετριέται ακριβώς εκεί: στο τίμημα που είναι διατεθειμένος κάποιος να καταβάλει για να παραμείνει συνεπής απέναντι στη συνείδησή του.

Την ώρα που η παραίτηση έχει γίνει σχεδόν άγνωστη λέξη στο πολιτικό λεξιλόγιο, η Αναστασία Αργυροπούλου μας υπενθυμίζει κάτι απλό αλλά ουσιαστικό:

Οι θέσεις είναι προσωρινές. Η αξιοπρέπεια, όμως, είναι αυτή που μένει.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος