Υπάρχουν πόλεις που διαφημίζουν τα πάρκα τους.

Υπάρχουν πόλεις που επενδύουν στις πλατείες τους.

Και υπάρχουν και οι Σέρρες, όπου τα δημοτικά παγκάκια φαίνεται πως κάνουν... δεύτερη καριέρα.

Δεν είναι πλέον μόνο για τον συνταξιούχο που θέλει να ξαποστάσει, τη μητέρα με το παιδί ή τον επισκέπτη που κάνει μια βόλτα στο κέντρο. Είναι και μέρος της... επιχειρηματικής ανάπτυξης. Άτυπα βέβαια, αλλά ποιος κολλάει στις λεπτομέρειες;

Η δημοτική αρχή της Βαρβάρας Μηλιάνγκα φαίνεται να έχει υιοθετήσει ένα νέο διοικητικό δόγμα:

«Ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει.»

Και επειδή, προφανώς, δεν βλέπει παγκάκια να μετατρέπονται σε προέκταση τραπεζοκαθισμάτων, δεν υπάρχει και θέμα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι οι πολίτες το βλέπουν. Οι επισκέπτες το βλέπουν. Οι επαγγελματίες που τηρούν τους κανόνες το βλέπουν.

Μόνο το Δημαρχείο διαθέτει αυτή τη μοναδική... επιλεκτική όραση.

Κάποιοι επιχειρηματίες φαίνεται να γνωρίζουν μέχρι πού μπορούν να απλώσουν την επιχείρησή τους χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Κι αυτό δημιουργεί μια εύλογη απορία.

Υπάρχει ένας κανονισμός για όλους ή ένας για τους «κοινούς θνητούς» και ένας δεύτερος για τους... εκλεκτούς;

Γιατί όταν η ανοχή γίνεται μόνιμη κατάσταση, η ισονομία αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με διαφημιστικό σύνθημα παρά με πραγματικότητα.

Η εφαρμογή MyStreet ήρθε για να υπενθυμίσει ότι ο κοινόχρηστος χώρος ανήκει στους πολίτες και όχι σε όποιον προλάβει να τον καταλάβει.

Στις Σέρρες, όμως, κινδυνεύει να χρησιμοποιείται περισσότερο ως... τουριστικός οδηγός. «Δείτε πώς μπορεί να αλλάξει η χρήση ενός δημόσιου παγκακιού χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί».

Και κάπου εδώ γεννιέται η μεγάλη αγωνία.

Ευτυχώς οι Σέρρες δεν έχουν παραλία.

Διότι, με αυτή την αντίληψη περί δημόσιου χώρου, είναι πολύ πιθανό να βλέπαμε ξαπλώστρες πάνω στο κύμα, ομπρέλες μέσα στη θάλασσα και δημοτικές ξαπλώστρες να χαρακτηρίζονται... κοινόχρηστος εξοπλισμός προς επιχειρηματική αξιοποίηση.

Η σάτιρα, βέβαια, σταματά εκεί που αρχίζει η ευθύνη.

Γιατί ο δημόσιος χώρος δεν είναι προνόμιο κανενός. Δεν παραχωρείται με τα στραβά μάτια, ούτε διοικείται με επιλεκτικές ευαισθησίες.

Η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι ότι κάποιοι καταλαμβάνουν λίγα ακόμη τετραγωνικά.

Η μεγαλύτερη ζημιά είναι όταν οι πολίτες αρχίζουν να πιστεύουν ότι οι κανόνες δεν εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους.

Και τότε δεν φθείρεται μόνο η εικόνα της πόλης.

Φθείρεται η αξιοπιστία της ίδιας της δημοτικής αρχής.

Y.Γ Και το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι πριν από λίγο καιρό ο Δήμος ενίσχυσε τη Δημοτική Αστυνομία με νέο προσωπικό. Εύλογα, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα: πού ακριβώς πραγματοποιούνται οι έλεγχοι; Γιατί όποιος κάνει μια απλή βόλτα στην πλατεία Ελευθερίας και σε άλλα σημεία της πόλης αντικρίζει εικόνες που δύσκολα περνούν απαρατήρητες. Αν αυτές οι περιπτώσεις είναι νόμιμες, καλό θα ήταν να το γνωρίζουν και οι πολίτες. Αν δεν είναι, τότε οι έλεγχοι είτε δεν γίνονται είτε δεν αποδίδουν. Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που εκπέμπεται δεν ενισχύει το αίσθημα ισονομίας, αλλά δημιουργεί εύλογες απορίες για τις προτεραιότητες της Δημοτικής Αστυνομίας και της δημοτικής αρχής.

Γράφειο Παρατηρητικός