Το σκίτσο λέει αυτό που πολλοί σκέφτονται: όταν ανοίγει συζήτηση για το «ασυμβίβαστο» ανάμεσα σε υπόδικο βουλευτή και υπόδικο υπουργό, ίσως το πρόβλημα να μην είναι πλέον το ασυμβίβαστο, αλλά το πόσο έχει μετακινηθεί ο πήχης της πολιτικής ανοχής.

Κάποτε οι κυβερνήσεις αναζητούσαν το πολιτικό πλεονέκτημα. Σήμερα μοιάζουν να αναζητούν... νομικές ερμηνείες. Και όσο η δημόσια ζωή μετατρέπεται σε διαγωνισμό επιβίωσης απέναντι στις αποκαλύψεις, τόσο η λογοδοσία παραχωρεί τη θέση της στην επικοινωνιακή διαχείριση.

Η ειρωνεία είναι ότι η συζήτηση γίνεται για τη συνταγματική αναθεώρηση. Γιατί, τελικά, δεν χρειάζεται να αλλάξει το Σύνταγμα για να αλλάξουν τα μέτρα και τα σταθμά. Αρκεί να συνηθίσει η κοινωνία την ιδέα ότι το πολιτικά αυτονόητο δεν είναι πια... αυτονόητο.

Και τότε, το μόνο πραγματικό ασυμβίβαστο θα είναι ανάμεσα στη λογική και στην πολιτική καθημερινότητα.