Ο ιδρυτής της Intellexa ήταν απολύτως σαφής: η εταιρεία του παρείχε τεχνολογία σε κρατικές υπηρεσίες και δεν λειτουργούσε αυτόνομα συστήματα παρακολούθησης. Με μια φράση, ο Ντίλιαν αποδομεί την επί χρόνια επιχείρηση πολιτικής αποσύνδεσης του Μεγάρου Μαξίμου από το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Και πλέον το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:αν δεν παρακολουθούσαν οι ιδιώτες, τότε ποιος χρησιμοποιούσε το Predator στην Ελλάδα;

Το «επιτελικό κράτος» των παρακολουθήσεων

Η κυβέρνηση προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να παρουσιάσει το σκάνδαλο ως μια «παρέκκλιση», ως μια θολή υπόθεση στην οποία κανείς δεν γνώριζε τίποτα. Όμως τα γεγονότα τη διαψεύδουν διαρκώς.

Η ΕΥΠ μεταφέρθηκε απευθείας υπό τον έλεγχο του πρωθυπουργού με το πρώτο νομοθέτημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί αρχηγοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες και κρατικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν στο στόχαστρο παρακολουθήσεων. Και κάθε φορά που η πίεση μεγάλωνε, το Μαξίμου επέλεγε είτε τη σιωπή είτε τη συγκάλυψη.

Αντί για κάθαρση, η κοινωνία παρακολούθησε παραιτήσεις χωρίς ουσία, εξεταστικές επιτροπές χωρίς απαντήσεις και μια Δικαιοσύνη που κινήθηκε με ρυθμούς πολιτικής αυτοπροστασίας. Το μήνυμα ήταν σαφές: κανείς δεν πρέπει να φτάσει στον πραγματικό πυρήνα της υπόθεσης.

Ο Φλωρίδης εκτεθειμένος

Οι δηλώσεις Ντίλιαν εκθέτουν πλέον ανοιχτά και τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη, ο οποίος είχε επενδύσει πολιτικά στη θεωρία των «ιδιωτών χειριστών». Η γραμμή αυτή κατέρρευσε μέσα σε λίγα λεπτά.

Γιατί όταν ο ίδιος ο άνθρωπος που εμπορεύτηκε το Predator δηλώνει ότι οι πελάτες τέτοιων συστημάτων είναι κρατικοί φορείς, τότε το αφήγημα περί «άσχετης κυβέρνησης» μοιάζει πολιτικά αστείο και θεσμικά επικίνδυνο.

Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη όχι μόνο με πολιτικές ευθύνες, αλλά με ένα τεράστιο ζήτημα δημοκρατικής αξιοπιστίας. Διότι σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δημοκρατία, η αποκάλυψη ενός μηχανισμού παρακολούθησης πολιτικών αντιπάλων θα είχε προκαλέσει θεσμικό σεισμό.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, αντίθετα, επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί περίπου ως «κανονικότητα».

Η δημοκρατία σε καθεστώς επιτήρησης

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι μόνο οι ίδιες οι παρακολουθήσεις. Είναι η πολιτική κουλτούρα που αποκαλύπτεται πίσω από αυτές: ένα σύστημα εξουσίας που θεωρεί το κράτος ιδιοκτησία του και τους θεσμούς εργαλεία ελέγχου.

Η υπόθεση Predator δεν αφορά πια μόνο ένα λογισμικό. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε η εξουσία τα τελευταία χρόνια. Ένα επιτελικό κράτος που συγκέντρωσε δύναμη χωρίς αντίβαρα, αποδυνάμωσε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και αντιμετώπισε τη λογοδοσία ως πολιτική απειλή.

Και όσο περισσότερα στοιχεία έρχονται στο φως, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ κάποιο «παρακράτος».
Το πρόβλημα ήταν ότι το ίδιο το κράτος λειτούργησε σαν παρακράτος.