Τελικά, η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν κατάφερε να γίνει «ευρωπαϊκό πρότυπο». Κατάφερε όμως κάτι άλλο: να αρχίσει να συγκρίνεται πολιτικά και θεσμικά με την Ουγγαρία του Όρμπαν. Και αυτό δεν είναι αντιπολιτευτική υπερβολή. Είναι το πολιτικό αποτύπωμα μιας κυβέρνησης που, μπροστά στον πανικό των αποκαλύψεων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αποφάσισε να μετατρέψει το κράτος δικαίου σε μηχανισμό προστασίας ημέτερων.

Η εικόνα είναι πλέον εξοργιστική ακόμη και για ευρωπαϊκά δεδομένα. Μια κυβέρνηση που αντί να διευκολύνει τη διερεύνηση ενός σκανδάλου με ευρωπαϊκό χρήμα, επιχείρησε να στήσει fast track πολιτικές ασπίδες για τους εμπλεκόμενους. Και ένας υπουργός Δικαιοσύνης, ο Γιώργος Φλωρίδης, που μοιάζει να έχει αναλάβει εργολαβικά την αποστολή να μετατρέψει τη Δικαιοσύνη από ανεξάρτητη εξουσία σε πολιτικό παρακολούθημα του Μαξίμου.

Το μήνυμα που εκπέμπεται προς τις Βρυξέλλες είναι σοκαριστικό:
«Μην ερευνάτε πολύ, μην ψάχνετε βαθιά, εδώ αποφασίζουμε εμείς ποιος ελέγχεται και ποιος προστατεύεται».

Μόνο που αυτή τη φορά το σχέδιο δεν πέρασε αθόρυβα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αντέδρασε δυναμικά, θεωρώντας ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί κινούνται εκτός του πλαισίου θεσμικής συνεργασίας που οφείλει να τηρεί ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και κάπως έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο μικροσκόπιο όχι για ανάπτυξη, επενδύσεις ή μεταρρυθμίσεις, αλλά για θεσμική κατρακύλα, πολιτικές παρεμβάσεις και απόπειρες χειραγώγησης της δικαστικής διερεύνησης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επένδυσε πολιτικά στην εικόνα του «εκσυγχρονιστή Ευρωπαίου ηγέτη». Σήμερα όμως η κυβέρνησή του δίνει την εντύπωση ενός καθεστώτος που θεωρεί ότι το ευρωπαϊκό χρήμα είναι λάφυρο εξουσίας και ότι οι θεσμοί υπάρχουν μόνο όταν εξυπηρετούν το επικοινωνιακό αφήγημα του Μαξίμου.

Και δίπλα του, ο Φλωρίδης. Ένας υπουργός Δικαιοσύνης που αντί να λειτουργεί ως θεσμική εγγύηση, εμφανίζεται πολιτικά πρόθυμος να διεκπεραιώσει κάθε ανάγκη προστασίας του συστήματος εξουσίας. Με δηλώσεις, χειρισμούς και νομοθετικές ακροβασίες που περισσότερο θυμίζουν υπεράσπιση κομματικού μηχανισμού παρά λειτουργία ευρωπαϊκού κράτους δικαίου.

Το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά εθνικό και θεσμικό. Διότι όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αμφισβητεί ανοιχτά τη συνεργασία μιας κυβέρνησης στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων, τότε η χώρα δεν εκτίθεται απλώς. Διασύρεται.

Και ο διασυρμός αυτός δεν οφείλεται σε κάποια «συνωμοσία». Οφείλεται στην αλαζονεία μιας εξουσίας που πίστεψε ότι μπορεί να ελέγχει τα πάντα: τη Βουλή, τη Δικαιοσύνη, τις Αρχές, ακόμη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Μόνο που στις Βρυξέλλες δεν είναι όλοι πρόθυμοι να παίξουν τον ρόλο του χειροκροτητή του Μαξίμου.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής