Υπάρχει ένα σημείο όπου η «πρόκληση» σταματά να είναι γραφικότητα και μετατρέπεται σε κανονική πολιτική παθογένεια. Και ο Αχιλλέας Μπέος έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει αυτό το όριο.

Το τελευταίο ομοφοβικό παραλήρημα δεν ήταν ούτε «λεκτική υπερβολή», ούτε «αυθόρμητο ξέσπασμα». Ήταν ακόμη μία συνειδητή επίδειξη χυδαιότητας από έναν αιρετό που έχει μετατρέψει τον δημόσιο λόγο σε μόνιμο καφενείο τοξικότητας, προσβολών και τραμπουκισμού.

Με ύφος τηλεοπτικού νταή, ο δήμαρχος Βόλου συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται σε reality χαμηλής στάθμης και όχι σε θεσμικό αξίωμα. Στοχοποιεί ανθρώπους, αναπαράγει στερεότυπα, πετά υπαινιγμούς και χυδαίες ατάκες και στη συνέχεια κρύβεται πίσω από τη γνωστή καραμέλα περί «ελεύθερης άποψης».

Μόνο που η ελευθερία λόγου δεν είναι άδεια κοινωνικής αθλιότητας.

Και το πιο εξοργιστικό δεν είναι καν ο ίδιος ο Μπέος. Είναι το πολιτικό και μιντιακό περιβάλλον που συνεχίζει να τον αντιμετωπίζει σαν «γραφικό μάγκα της αυτοδιοίκησης», σαν τηλεοπτικό προϊόν που ανεβάζει νούμερα και clicks.

Γιατί αν αντί για δήμαρχος λεγόταν ένας απλός πολίτης, πιθανότατα θα είχε ήδη απομονωθεί δημόσια. Όταν όμως πρόκειται για έναν αιρετό με δημόσιες σχέσεις, επιχειρηματικές διασυνδέσεις και τηλεοπτική χρησιμότητα, ξαφνικά πολλοί παριστάνουν ότι «δεν άκουσαν καλά».

Η χυδαιότητα όμως δεν είναι στιλ.
Δεν είναι αυθεντικότητα.
Δεν είναι «αντισυστημισμός».
Είναι πολιτικός εκφυλισμός.

Και όσο το σύστημα συνεχίζει να χαϊδεύει τέτοιες συμπεριφορές επειδή παράγουν θόρυβο, τόσο η δημόσια ζωή θα βυθίζεται σε έναν βούρκο όπου ο πιο προσβλητικός θεωρείται και ο πιο «μάγκας».

Το τραγικό είναι πως κάποιοι εξακολουθούν να βαφτίζουν αυτή την εικόνα «λαϊκότητα». Όχι. Λαϊκότητα είναι να μιλάς τη γλώσσα του κόσμου. Όχι να ξεπλένεις τον δημόσιο εξευτελισμό ως πολιτικό χαρακτήρα.

Κάποτε τέτοιες συμπεριφορές προκαλούσαν πολιτικό κόστος.
Σήμερα γίνονται lifestyle content.

Και αυτό λέει πολύ περισσότερα για το πολιτικό σύστημα απ’ όσα λέει για τον ίδιο τον Μπέο.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Άποψη / Καθημερινός Παρατηρητής