Η υπόθεση της ΚΡΙ ΚΡΙ και της πρότασης εξαγοράς των 17 στρεμμάτων δημοτικής έκτασης έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια μιας απλής επιχειρηματικής πρότασης. Έχει εξελιχθεί σε ζήτημα διαφάνειας, θεσμικής λογοδοσίας και πολιτικής αξιοπιστίας.

Ο Καθημερινός Παρατηρητής αποκάλυψε πρώτος την ύπαρξη της συγκεκριμένης πρότασης. Λίγες ημέρες αργότερα, η ίδια η ΚΡΙ ΚΡΙ, με δημόσια επιστολή της, επιβεβαίωσε ότι η πρόταση εξαγοράς υπάρχει, διαχωρίζοντάς την από τη δωρεά παιδικής χαράς και γηπέδου μπάσκετ.

Επομένως, πλέον δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της δημοσιογραφικής έρευνας  η συγκεκριμένη πρόταση είχε αποσταλεί στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της δημάρχου ήδη από τις αρχές Μαΐου.

Έχουν περάσει περισσότεροι από δύο μήνες.Δύο μήνες χωρίς μία επίσημη ενημέρωση.Δύο μήνες χωρίς μία δημόσια τοποθέτηση.

Δύο μήνες χωρίς να γνωρίζουν οι δημότες ποια είναι η θέση της δημοτικής αρχής για ένα θέμα που αφορά τη δημοτική περιουσία και τη μελλοντική ανάπτυξη της πόλης.

Και πλέον το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόταση.

Το ερώτημα είναι άλλο.

Γιατί σιωπά η δήμαρχος Βαρβάρα Μητλιάγκα;

Τι είναι αυτό που την εμποδίζει να ενημερώσει δημόσια τους Σερραίους;

Γιατί δεν συγκαλεί μια ανοιχτή συζήτηση;

Γιατί δεν παρουσιάζει το περιεχόμενο της πρότασης;

Γιατί δεν λέει καθαρά αν η δημοτική αρχή εξετάζει θετικά ή αρνητικά το ενδεχόμενο παραχώρησης των 17 στρεμμάτων;

Η σιωπή αυτή δεν προστατεύει τη δημοτική αρχή.Την εκθέτει.

Κάθε ημέρα που περνά χωρίς επίσημες απαντήσεις αφήνει χώρο σε σενάρια, ψιθύρους και παρασκηνιακές συζητήσεις. Και αυτό είναι ευθύνη αποκλειστικά της διοίκησης του Δήμου.

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι η υπόθεση εξελίσσεται σε μια περίοδο κατά την οποία δεκάδες κάτοικοι διαμαρτύρονται για τη δυσοσμία στην περιοχή, αποδίδοντάς την στη λειτουργία της μονάδας παραγωγής ενέργειας. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με αυτές τις καταγγελίες, η δημοτική αρχή έχει υποχρέωση να αντιμετωπίζει όλα τα ζητήματα με πλήρη διαφάνεια και όχι με σιωπή.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.

Μέχρι να αποκαλυφθεί η πρόταση αγοράς των 17 στρεμμάτων, κάποιοι είχαν αναγάγει σε κορυφαίο θέμα τις δωρεές της εταιρείας. Δημοσιογραφικά «παπαγαλάκια» και πολιτικά πρόσωπα πίεζαν καθημερινά για την αποδοχή της κοινωνικής προσφοράς.

Ξαφνικά, όταν αποδείχθηκε ότι μαζί με τη δωρεά υπήρχε και επίσημη πρόταση εξαγοράς δημοτικής γης, όλοι εξαφανίστηκαν.

Η δημόσια συζήτηση σταμάτησε.Οι ερωτήσεις εξαφανίστηκαν.Η ένταση χάθηκε.Άραγε γιατί;

Δεν γνώριζαν την πλήρη εικόνα ή επέλεξαν να μη τη δουν;

Και αν τη γνώριζαν, γιατί δεν την παρουσίασαν ποτέ στους πολίτες;

Η στάση αυτή δημιουργεί εύλογες απορίες και οι δημότες έχουν κάθε δικαίωμα να τις αξιολογήσουν.

Το μεγαλύτερο όμως βάρος πέφτει στη δημοτική αρχή.

Η δήμαρχος δεν μπορεί να συνεχίσει να παρακολουθεί αμέτοχη μια δημόσια συζήτηση που αφορά περιουσία του Δήμου και το μέλλον της πόλης.

Η δημοτική περιουσία δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός.Ανήκει στους δημότες.

Και οι δημότες δεν είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνονται μέσα από διαρροές, ψιθύρους ή παρασκηνιακές συζητήσεις.

Οφείλουν να ενημερώνονται θεσμικά.

Με καθαρές κουβέντες.

Με πλήρη στοιχεία.

Με απόλυτη διαφάνεια.

Η κυρία Μητλιάγκα οφείλει να μιλήσει.Όχι αύριο.Όχι όταν θα θεωρήσει ότι τη βολεύει πολιτικά.Τώρα.

Γιατί όταν μια δημοτική αρχή επιλέγει τη σιωπή απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό θέμα, δεν προστατεύει ούτε τον εαυτό της ούτε τους θεσμούς.

Το μόνο που μεγαλώνει είναι η δυσπιστία των πολιτών.Και η εμπιστοσύνη, όταν χαθεί, δύσκολα ανακτάται.

 

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος