Ενα παιδί που φορούσε μόνο το μαγιό του. Ένα παιδί με αυτισμό. Ένα παιδί που σήμερα δεν ζει πια.

Κι όμως, η σιωπή είναι εκκωφαντική. Δεν ακούστηκε η ξεκάθαρη φωνή της Πολιτείας. Δεν υπήρξε η αποφασιστική στάση που θα περίμενε κανείς από ένα κράτος που οφείλει να εγγυάται τη λογοδοσία. Ακόμη και οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι της αστυνομίας δεν ένιωσαν την ανάγκη να διαχωρίσουν δημόσια τη θέση τους από πράξεις που έχουν προκαλέσει τόσο έντονο προβληματισμό στην κοινωνία.

Σε ένα κράτος δικαίου, κάθε απώλεια ανθρώπινης ζωής από τη χρήση κρατικής βίας επιβάλλει πλήρη διαφάνεια, ανεξάρτητη διερεύνηση και ξεκάθαρη ανάληψη ευθύνης όπου αυτή προκύπτει. Η σιωπή δεν αποδίδει δικαιοσύνη· αντίθετα, γεννά δυσπιστία.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, ίσως δεν είναι μόνο η στάση των θεσμών. Είναι η δική μας στάση. Η κοινωνία που, όσο περνά ο καιρός, μοιάζει να συνηθίζει γεγονότα που θα έπρεπε να μας συγκλονίζουν. 

Είναι η απάθεια που μετατρέπει την οργή σε μια είδηση της μιας ημέρας και την ανθρώπινη ζωή σε έναν ακόμη αριθμό. Μια κοινωνία δεν χάνει τη δημοκρατία της μόνο όταν παραβιάζονται οι νόμοι· τη χάνει όταν οι πολίτες παύουν να συγκινούνται, να απαιτούν απαντήσεις και να αντιδρούν. 

Γιατί όταν η αδικία δεν μας αφορά, αργά ή γρήγορα θα αφορά όλους Τόσο απλά. Δυστυχώς. Σε μια κατρακύλα χωρίς επιστροφή (;)