Εάν υπάρχει ένας τόπος που μπορεί να αποτυπώσει με τον πιο καθαρό τρόπο το πραγματικό διακύβευμα του Ταμείου Ανάκαμψης, αυτός είναι οι Σέρρες.Όχι γιατί ο νομός στερήθηκε κάθε χρηματοδότηση. Ούτε γιατί δεν υλοποιήθηκαν σημαντικά έργα μέσα από διάφορα χρηματοδοτικά προγράμματα.

Αλλά γιατί οι Σέρρες αποτελούν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας περιφέρειας που βρίσκεται αντιμέτωπη ταυτόχρονα με όλες τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής.

Δημογραφική συρρίκνωση.

Γήρανση του πληθυσμού.

Εξάρτηση από τον πρωτογενή τομέα.

Κλιματική αβεβαιότητα.

Αυξανόμενο κόστος παραγωγής.

Έλλειμμα μεγάλων στρατηγικών υποδομών.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα.Και ακριβώς γι' αυτό, κάθε ευρώ που επενδύεται στον νομό οφείλει να έχει πολλαπλασιαστική αξία.

Όχι επικοινωνιακή.Αναπτυξιακή.Το νερό θα είναι η μεγαλύτερη μάχη της επόμενης δεκαετίας

Για δεκαετίες η ελληνική πολιτεία αντιμετώπιζε το νερό ως ένα δεδομένο φυσικό αγαθό.

Σήμερα δεν είναι.Η λειψυδρία εξελίσσεται σε μία από τις σοβαρότερες εθνικές προκλήσεις.

Η κλιματική αλλαγή αλλάζει τα δεδομένα.Οι περίοδοι ξηρασίας μεγαλώνουν.Οι ανάγκες της γεωργίας αυξάνονται.

Η διαχείριση των υδάτινων πόρων μετατρέπεται σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας και επισιτιστικής επάρκειας.

Οι Σέρρες το γνωρίζουν καλύτερα από πολλούς.

Ένας από τους σημαντικότερους αγροτικούς νομούς της χώρας δεν μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον του χωρίς σύγχρονα αρδευτικά δίκτυα, χωρίς έργα εξοικονόμησης νερού, χωρίς ολοκληρωμένη διαχείριση των υδάτινων πόρων.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι θεωρητικό.Είναι απολύτως συγκεκριμένο.

Αξιοποιήθηκε η ιστορική ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης ώστε να θωρακιστεί ο πρωτογενής τομέας των Σερρών απέναντι στη λειψυδρία ή θα βρεθούμε, για ακόμη μία φορά, να συζητάμε για τα ίδια έργα σε ένα επόμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα;

Οι φυσικές καταστροφές δεν αντιμετωπίζονται με αποζημιώσεις

Η Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί, πολλές φορές, με τη λογική της αποκατάστασης.

Καίγεται ένα δάσος.Πλημμυρίζει ένας κάμπος.Καταστρέφονται καλλιέργειες.

Και αμέσως ξεκινά η συζήτηση για τις αποζημιώσεις.

Αυτό δεν είναι στρατηγική.

Στρατηγική είναι να επενδύεις στην πρόληψη.

Να περιορίζεις τον κίνδυνο πριν μετατραπεί σε καταστροφή.

Να προστατεύεις ζωές, περιουσίες και παραγωγή πριν χρειαστεί να καταβάλεις εκατομμύρια ευρώ για να αποκαταστήσεις τις ζημιές.

Εδώ ακριβώς θα έπρεπε να βρίσκεται η μεγάλη παρακαταθήκη του Ταμείου Ανάκαμψης.

Στις υποδομές που δεν φαίνονται στις κορδέλες των εγκαινίων, αλλά σώζουν ζωές όταν έρθει η κρίση.

Τα μεγάλα ερωτήματα για τις Σέρρες

Οι πολίτες των Σερρών δεν ζητούν επικοινωνία.Ζητούν απαντήσεις.

Ποιο είναι το πραγματικό αποτύπωμα του Ταμείου Ανάκαμψης στον νομό;

Πόσα έργα στρατηγικής σημασίας ολοκληρώθηκαν;Πόσα βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη;

Πόσα αναθεωρήθηκαν;Πόσα μεταφέρθηκαν σε άλλες χρηματοδοτήσεις;

Πόσα δεν πρόκειται τελικά να υλοποιηθούν;

Ποια είναι η εικόνα για τις υδάτινες υποδομές;

Ποια είναι η εικόνα για την αντιπλημμυρική προστασία;

Ποιες παρεμβάσεις έγιναν ώστε ο νομός να είναι καλύτερα προετοιμασμένος απέναντι στην κλιματική κρίση;

Κυρίως όμως...

Ποιος είναι σήμερα ο αναπτυξιακός σχεδιασμός για τις Σέρρες μετά το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης;

Γιατί δεν αρκεί να μιλάμε για το χθες.

Οφείλουμε να γνωρίζουμε και το αύριο.

Η μεγαλύτερη απειλή είναι να συνηθίσουμε τη μετριότητα

Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί να ακούει ότι «δεν γίνονται όλα μαζί».

Ότι «υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες».

Ότι «θα ενταχθούν στο επόμενο πρόγραμμα».

Αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος που αναπαράγεται εδώ και δεκαετίες.

Κάθε προγραμματική περίοδος παρουσιάζεται ως η μεγάλη ευκαιρία.

Κάθε προγραμματική περίοδος κλείνει αφήνοντας πίσω της έργα που μεταφέρονται στην επόμενη.

Και στο τέλος η περιφέρεια συνεχίζει να περιμένει.

Η ανάπτυξη, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί με αναβολές.

Ούτε η κλιματική κρίση περιμένει.

Ούτε το δημογραφικό.

Ούτε η εγκατάλειψη της υπαίθρου.

Ούτε ο αγρότης που βλέπει το κόστος παραγωγής να αυξάνεται και το εισόδημά του να συρρικνώνεται.

Η πραγματική παρακαταθήκη

Σε λίγα χρόνια οι περισσότεροι δεν θα θυμούνται ποιο ήταν το ποσοστό απορρόφησης του Ταμείου Ανάκαμψης.

Δεν θα θυμούνται πόσες δόσεις ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Δεν θα θυμούνται τους πίνακες των υπουργείων.

Θα θυμούνται κάτι πολύ πιο απλό.Αν οι πόλεις τους έγιναν ασφαλέστερες.

Αν οι καλλιέργειές τους απέκτησαν νερό.Αν οι νέοι βρήκαν λόγο να μείνουν στον τόπο τους.

Αν οι επιχειρήσεις έγιναν πιο ανταγωνιστικές.Αν η περιφέρεια απέκτησε πραγματικές προοπτικές ανάπτυξης.

Αυτό είναι το πραγματικό αποτύπωμα κάθε δημόσιας πολιτικής.

Και εκεί θα κριθούν όλοι.

Γιατί οι κυβερνήσεις εκλέγονται με υποσχέσεις.Οι πολιτικές, όμως, κρίνονται από το αποτέλεσμα.

Το Ταμείο Ανάκαμψης δεν ήταν απλώς μια ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.Ήταν ένα ιστορικό στοίχημα για τη χώρα.

Ένα στοίχημα που δεν αφορούσε μόνο την απορρόφηση πόρων, αλλά την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, τη θωράκιση της ελληνικής οικονομίας και την αναγέννηση της περιφέρειας.

Αν αυτό το στοίχημα κερδήθηκε, θα το δείξει ο χρόνος.

Αν όμως χαθεί, η απώλεια δεν θα μετρηθεί σε δισεκατομμύρια ευρώ.

Θα μετρηθεί στις ευκαιρίες που χάθηκαν, στις υποδομές που δεν έγιναν, στους νέους που έφυγαν, στους αγρότες που εγκατέλειψαν την παραγωγή και στις τοπικές κοινωνίες που περίμεναν μια ανάπτυξη που τους υποσχέθηκαν αλλά δεν έφτασε ποτέ.

Και αυτό θα είναι το πραγματικό κόστος.

Όχι για μία κυβέρνηση.Αλλά για μια ολόκληρη χώρα.Για ένα Νομό οπωσ οι Σέρρες.