Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε μια σχεδόν συντονισμένη επικοινωνιακή επιχείρηση. Ανώνυμοι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κομματικοί υποστηρικτές και πρόθυμοι σχολιαστές ανακάλυψαν ξαφνικά το... υπερπλεόνασμα και το παρουσιάζουν ως την απόλυτη απόδειξη ότι η ελληνική οικονομία πετάει.

Μαζί με τους πανηγυρισμούς, επιχειρείται και κάτι ακόμη: να διαστρεβλωθούν οι δημόσιες παρεμβάσεις τόσο του Αλέξη Τσίπρα όσο και του Νίκου Ανδρουλάκη, ώστε όποιος ασκεί κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης να εμφανίζεται περίπου ως αρνητής της πραγματικότητας.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.

Η οικονομία δεν κυβερνάται με αναρτήσεις στο Χ.

Ούτε αποτυπώνεται σε πανηγυρικά γραφήματα του επικοινωνιακού επιτελείου.

Η οικονομία μετριέται στη ζωή των ανθρώπων.

Το υπερπλεόνασμα είναι ένας δημοσιονομικός δείκτης. Δεν είναι δείκτης κοινωνικής ευημερίας. Δεν είναι δείκτης ποιότητας ζωής. Δεν είναι δείκτης αγοραστικής δύναμης. Και, κυρίως, δεν αποτελεί από μόνο του πιστοποιητικό επιτυχίας μιας κυβέρνησης.

Αν ήταν έτσι, τότε θα έπρεπε να πανηγυρίζουν πρώτοι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες.

Δεν πανηγυρίζουν.

Θα έπρεπε να ανακουφίζονται τα νοικοκυριά.

Δεν ανακουφίζονται.

Θα έπρεπε να μειώνονται τα ιδιωτικά χρέη.

Αντίθετα, συνεχίζουν να αυξάνονται.

Η πραγματική οικονομία αφηγείται μια διαφορετική ιστορία από εκείνη που παρουσιάζουν οι κυβερνητικές παρουσιάσεις PowerPoint.

Μια ιστορία στην οποία οι μικρές επιχειρήσεις παλεύουν καθημερινά με τη φορολογία, τις ασφαλιστικές εισφορές, το ενεργειακό κόστος, τα επιτόκια και τη μειωμένη κατανάλωση.

Μια ιστορία στην οποία χιλιάδες οικογένειες φτάνουν στο τέλος του μήνα χωρίς να περισσεύει ούτε ευρώ.

Μια ιστορία στην οποία οι οφειλές προς την Εφορία, τον ΕΦΚΑ, τις τράπεζες και τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων διογκώνονται διαρκώς.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική αντίφαση.

Το κράτος εμφανίζει υπερπλεονάσματα.

Η κοινωνία εμφανίζει υπερχρέωση.

Το Δημόσιο βελτιώνει τον ισολογισμό του, μεταφέροντας ολοένα μεγαλύτερο βάρος στους πολίτες.

Αυτό δεν είναι οικονομικό θαύμα.

Είναι δημοσιονομική επιτυχία που πληρώνεται από μια κοινωνία η οποία βλέπει το διαθέσιμο εισόδημά της να εξανεμίζεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πραγματικοί μισθοί δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το κόστος ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεσαία τάξη, που υποτίθεται θα ήταν η μεγάλη ωφελημένη αυτής της διακυβέρνησης, αισθάνεται σήμερα πιο πιεσμένη από ποτέ.

Ας αφήσουν λοιπόν κάποιοι τις διαδικτυακές κορώνες και τα εύκολα συνθήματα.

Οι πολίτες δεν ζουν μέσα στους πίνακες του Γενικού Λογιστηρίου.

Ζουν μέσα στους λογαριασμούς τους.

Εκεί όπου κάθε μήνα το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, η δόση του δανείου, οι ασφαλιστικές εισφορές και οι φόροι αφήνουν όλο και λιγότερο χώρο για αξιοπρεπή διαβίωση.

Η πραγματική επιτυχία μιας οικονομικής πολιτικής δεν είναι να γεμίζουν τα κρατικά ταμεία.

Είναι να γεμίζει το πορτοφόλι του πολίτη.

Και όσο αυτό δεν συμβαίνει, όσο τα ιδιωτικά χρέη αυξάνονται, οι πλειστηριασμοί πολλαπλασιάζονται και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αγωνίζονται απλώς να επιβιώσουν, το αφήγημα του «υπερπλεονάσματος» θα παραμένει αυτό που πραγματικά είναι:Ένα επικοινωνιακό τρόπαιο μιας κυβέρνησης που επιλέγει να μετρά την επιτυχία της με τους αριθμούς του κράτους και όχι με την καθημερινότητα των πολιτών.

Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να παρουσιάζει τους δείκτες των δημόσιων οικονομικών. Οι πολίτες, όμως, αξιολογούν μια κυβέρνηση από τους δείκτες της ζωής τους. Και σήμερα, πίσω από το δημοσιονομικό πλεόνασμα, διακρίνεται ένα ολοένα μεγαλύτερο κοινωνικό έλλειμμα: λιγότερη αγοραστική δύναμη, μεγαλύτερα ιδιωτικά χρέη, ακριβότερη υγεία, ακριβότερη παιδεία, λιγότερες ευκαιρίες και μια οικονομία που εξακολουθεί να παράγει περισσότερη ανασφάλεια από αισιοδοξία. Αυτό είναι το πραγματικό ισοζύγιο που μετρά η κοινωνία.